Blog Image

Sylvia Roovers & de TogoKIDS

een weeshuis bouwen...

In oktober 2010 vertrok Sylvia definitief naar Togo om daar haar leven verder te zetten in functie van weeskinderen.
Hier kunnen jullie het reilen en zeilen rond haar vrijwilligerswerk en de bouw van ons weeshuis volgen. (ga ook eens een kijkje nemen op www.jokotogo.com)

“Terug naar school na deugddoende vakantie…

een weeshuis bouwen... Posted on di, november 01, 2016 11:26:02

Hallo beste vrienden,

Hier even snel wat nieuws van uit Joko Kope.

Nog net even voor het begin van het nieuwe schooljaar is Eyram, een meisje van 7 j gearriveerd.
Zij begint dit jaar het 2e leerjaar. Wel met de nodige moeilijkheden. We vragen ons soms af of de kinderen echt wel regelmatig naar school gingen voordien.

Edith, die naar het 4e gaat , kan amper lezen, kent het alfabet niet en kan amper tellen. Een test zal uitwijzen of ze terug wat lager zal beginnen. Ze moeten toch wel eerst een goede basis hebben.

Op 17 oktober is dan eindelijk de eerste schooldag begonnen. Allemaal netjes in het nieuwe uniform.

15 kinderen naar de lagere, 2 naar het hoger middelbaar en 2 petotters nog thuis om na Pasen naar de nieuwe kleuterschool te gaan.

De kleermaker had zich vergist en heeft ook een uniform voor Espoir gemaakt. En fier dat hij is.

De kinderen zijn allemaal goed begonnen, maar maandag kregen we het bericht dat de leraars van het 1e, 2e, 3e, en 4e leerjaar een vorming moeten volgen. Dit een volledige week, dus de kinderen weer een week thuis na 5 maand vakantie.

Ik kon mijn oren niet geloven. Ja, Togo, Togo, Togo !!!!

Op zaterdag namiddag, werken de kinderen met een pastoor om meer inzicht te krijgen op wat de bijbel schrijft. Ja, in deze cultuur héél normaal en ik moet zeggen dat hij heel realistisch is in zijn uiteenzettingen.

Ook de klusjes gaan verder.

Zo hebben we weer wat maïs gedroogd, de was en de plas horen er ook bij. En de carwash mag ook niet mankeren.

De kinderen verzamelen al de escargots en Daniel maakt deze lekker klaar. En smullen dat ze daarvan doen.

De cadeautjes openmaken die meters en peters meegegeven hebben, dat is een hoogtepunt voor de kids.

Abraham:
Felix:André:

Cado van Monique:
Dinah:

Kékéli:

Lawoé:

Doordat de put achteraan steeds grotere vormen aannam door het regenwater die hem uitholt, waren we genoodzaakt deze dicht te maken. Het is het zand dat ze gebruikt hebben om de stenen te maken voor het gebouw. We hebben hiervoor 33 vrachtwagens zand moeten laten brengen. Ja, jullie lezen goed, 33 camions zand. Het was een hele karwei om dat zand dan nog in de put zelf te krijgen. Iedereen heeft hier hard aan gewerkt. Nu is het ook nog een stuk veiliger voor de kids. Ze wisten wel dat ze daar niet mochten komen en zij hebben dat ook gerespecteerd.

Met AMEPA, het comité dat we opgericht hebben om de zieken en de oudere personen te helpen, hebben we toch weer wat goeds gedaan. We hebben 9 oudere personen een steuntje kunnen geven in de aankoop van hun medicijnen.

Het babytje dat we wilden helpen voor de operatie van hydrofelie(waterhoofdje) is jammer genoeg gestorven (voor dat de operatie plaats had)door gebrek aan de nodige krachten. Ze hebben het begraven in Wli-centre. Weer een hele shock voor mij, de manier waarop. Er wordt geen doodskistje voorzien. Enkel een “pagne”(stuk doek ) waar de baby ingewikkeld wordt en met een paar blaadjes van een plant of boom de grond in. Het was even slikken en de tranen bedwingen. Bij een eerste kindje dat sterft als jonge baby, mogen de ouders buiten het huis geen verdriet tonen. Dus ik ook niet snap je. Slik, slik, slik !!!!

Ik heb het team dat in Kara gaat opereren bezocht in Lomé. Weer een gezellige ontmoeting . We hebben weer eventjes Village artisanal bezocht en leuke slippertjes en sandaaltjes gevonden. Iedereen was tevreden. Drie mensen zijn na een missie van 2 weken teruggekeerd naar België en de andere drie goede zielen zijn naar Kara vertrokken voor 2 weken om hun missie te volbrengen. Chapeau !!!!

Maandag heb ik mijn dossier ingediend voor mijn carte de séjour voor 1 jaar ( 3e maal). Weer een maand geloop van het ene naar het andere om een aantal papieren te verkrijgen. En daar weer afgeblaft zoals een hond is het dan toch weer gelukt. Ik mag wel zeggen dat er een “lichte “ verbetering te merken was dit jaar. We blijven hopen dat het onthaal voor de mensen in de publieke instellingen toch een beetje vlotter en vriendelijker verloopt in de loop der “jaren”.

Zaterdag komen Marleen en Dirk (de voorzitter)aan. Zij komen weer een 3-tal weken ons vergezellen. Kunnen we weer wat bij babbelen en enkele punten bespreken ivm de vzw. Alles zien ter plaatse verduidelijkt nog meer dan alleen horen vertellen. We kijken ernaar uit.

Ook Nathalie van Togokids komt weer een kijkje nemen hoe het werk van het schooltje verder zal verlopen.

Verslag volgt in volgende blog.

Vele lieve groetjes van de hele companie hier in Joko Kope en tot de volgende.

Nog enkele foto’s:

Abraham test zijn nieuwe handschoenen:

Badminton:

Annelies op bezoek:

De grote testen hun fietsen om naar school te gaan:Decoratie op de koer dat ’s nachts licht geeft:

De twee kleinsten van de nationaal ploeg:-) :



“De grote vakantie”

een weeshuis bouwen... Posted on za, oktober 01, 2016 10:45:40

Beste Vrienden,

Weer een beetje blognieuws over de voorbije 4
maand hier in Joko Kope.

Begin juni had het
eindejaarsfeestje plaats in de kleuterklas. Met zang, dans en voordrachten
hebben een aantal kleuters afscheid genomen.

De resultaten werden afgeroepen
en god zij dank mogen Odesmou, Winner en Lawoé overgaan naar het eerste
leerjaar.
Noble moet het jaartje
kleuterklas overdoen, daar hij niet wilde meewerken in de klas.
Bij nader inzien hier
thuis, werkt hij wel mee en kent hij zeer goed wat hij geleerd heeft.
We hebben dan ook beslist
dat hij naar het eerste leerjaar gaat en we zien wat hij ervan terecht brengt.

Begin juni hebben onze kids
hun eindexamen afgelegd en Joseph het beslissend eindexamen om naar het college
te mogen gaan. Spannend sfeertje in huis.

Op 11 juli, na reeds een
maand thuisblijven, daar de leraars niet meer wilden werken met de leerlingen,
zijn de resultaten van de kinderen in de lagere school afgeroepen.

Slechts 2 kinderen hadden
hun rapport mee. Weer een stunt van de directeur om te bewijzen dat de publieke
school veel te wensen overlaat. Na lang aandringen heb ik de overige 5
ontbrekende rapporten gekregen. Wat er nog gezegd en gebeurd is alvorens deze
rapporten in handen te krijgen, dat bespaar ik jullie er verder over uit te
wijden.

Joseph 1° CM2 met
104 op 140 p. Gaat naar 1°middelbaar college.

Dinah 5° CM1
met 97 op 140 p. Gaat naar 6° leerjaar.

Gloria 1°
CM1
met 119 op 140 p. Gaat naar 6°
leerjaar.

Assou 20°
CE2
met 54,5 op 120 p. Gaat naar 5° leerjaar. Mag overgaan omdat jaargemiddelde goed zit.
Met de hakken over de sloot.

Abraham 1° CE2 met
95 op 120 p. Gaat naar 5°leerjaar.

Valérie 5° CP2
met 57,5 op 90 p. Gaat naar 3°leerjaar.

Andre 2° CP1
met 72 op 80 p. Gaat naar 2°leerjaar.

Kekeli 1° CP1
met 73 op 80 p. Gaat naar
2°leerjaar.

Daniel 5°
2°middelbaar met 139 op 200p.
Gaat naar 3°middelbaar.

Wisdom 2°
2°middelbaar met 152,5 op 200p.Gaat naar 3°middelbaar.

Dus,
iedereen gelukkig en tevreden dat ze mogen overgaan naar de volgende klas.

Eind
juni zijn Dado (6j.) en Jacky (9j.)gearriveerd via vzw AKOUYO en Terre des Hommes.
Twee meisjes die zich ondertussen al wat hebben aangepast.

Dado:
Jacky:

Op
22 augustus is Edith gearriveerd. Een meisje van 9j. Zij doet het goed. Wat de
school betreft, hebben we jammer genoeg nog geen resultaten ontvangen. Normaal
gezien zou ze naar het 4°leerjaar gaan, maar hier blijkt dat ze toch wat
achterstand heeft. Even afwachten dus.

Edith:

Eind
augustus hebben we de knoop doorgehakt en in samenspraak met de mensen van de
vzw hebben we de kinderen ingeschreven in een privé school.

14
kinderen in de lagere en 2 kinderen in het college. Slechter dan de mentaliteit
van de publieke school kan zeker niet.

De
school herbegon normaal op 26 september, maar de overheid heeft beslist dat het
pas op 17 oktober zal zijn. Dit geldt zowel voor de publieke school als de
privéscholen. Niet te doen hier in Togo.
Wat een motivatie voor de leerlingen.
En, eerlijk gezegd, dat is dan bijna 5 maand dat de kids thuiszitten. Dat is iets
te veel van het goede.

Eind
september is Wisdom( 15j.) teruggekeerd naar de familie op aanvraag van hem zelf.
De laatste tijd had Wisdom problemen met zichzelf en maakte het moeilijk voor
de anderen,(puberteit). We kunnen een kind niet dwingen om te blijven tegen
zijn zin. De gezinssituatie is trouwens verbeterd, zijn mama is hertrouwd, we hebben alles netjes
kunnen regelen. We wensen hem veel succes en een mooie toekomst.

Wat
de gezondheid betreft:

Enkele
kinderen: Lawoé, Dado, Andre,Abraham en Valérie hebben te maken gehad met
“pallu” . Na een bloedtest in het dorpshospitaal, en de nodige medicatie waren
de kinderen snel hersteld.

Ook
maman had het serieus te pakken. Na 1 week afzien terug hersteld maar ook snel
terug hervallen en dat was dan wel een beetje ernstiger .Maar, geen zorgen,
maman is reeds terug de oude.

Dado
heeft te kampen met “la teigne”. Een huidziekte op het hoofd dat enorm snel
overgaat op anderen. Een gevolg van haar vorige leefsituatie . We behandelen ze
met speciale shampoo, medicatie en zalf. Het kan tot 8 weken duren vooraleer er
resultaat is. Afwachten dus.

De
activiteiten vallen niet stil.

De
kinderen hebben geholpen met het schilderen van de rekjes die moeten dienen in
de douches. Zo kunnen ze hun zeepdoosje en tandenborstel mooi opbergen.

Ook
de boorden van de padjes hebben een verfbeurt gekregen, daar de kinderen de
smaak te pakken hadden van het schilderen.

Zoals
gewoonlijk, ook sport , spel, zang, knutselen en studeren horen er bij.

Terrein onderhouden:

Kaartjes maken:

Mini Golf
Schminken:
Knustelen:
Studie uurtje:
Tekenclub:
Met de autoped op stap:
Daniel en Joseph met de fiets naar school:

De
verjaardagen van Wisdom, Joseph, vzw Joko Togo, maman ,Edith en Fovi zijn
gevierd met de nodige balonnen, koekjes, bonbons en cadeautjes.

Verjaardag Wisdom:
Feest vieren:
Cadootjes meters en peters:

Nu
de regen geregeld uit de lucht valt doet de groentetuin het weer zeer goed. We
zijn fier op onze grote witte kolen en onze supermooie wortelen, courgetten,
komkommers en andere groenten. Onze tuinmannen verzorgen en onderhouden de groentetuin met de nodige zorg.

In
juli hebben we met z’n allen de maïs geoogst, bewerkt en gedroogd zodat hij
klaar is om te malen om nadien de “pâte” te kunnen maken.
We
laten niets ongedaan, na de maïs geoogst te hebben, hebben we bonen gezaaid.
En,
ondertussen zijn onze geoogste aardnoten reeds verwerkt tot arachidepâte om de
lekkere pindasaus te kunnen maken.

Lekker suikerriet:

Tussentijds nog bezoek en
giften van mensen die met het project begaan zijn.

-Zo heeft Sandra, (een
vriendin van Nathalie D. die in Lomé woont) wegens een verhuis naar andere oorden, boeken,
speelgoed, dvd’s en kleren geschonken.

Dikke merci Sandra !

-Ook visite van Annelies W.
en leden van de vzw AKOUYO om even goeiedag te zeggen en samen met hen over het
goede werk dat ze doen te praten.

-Bezoek van Agnes, Ruuth en
Lucas, mensen die bij Ria logeerden.

-Via Ria hebben we mooi
speelgoed ontvangen van een school in Belgïe. Dikke dank je wel aan allen daar.

-Winner en Wisdom hebben
bezoek gehad van familie.

-Vorige week heeft Annelies
W. nog een bezoekje afgelegd en heeft ze
onze kinderen verwend met kleren, schoenen, knuffels en educatief materiaal.
Keitof en dikke merci Annelies.

Ondertussen ben ik zelf enkele
dagen naar België afgezakt om eens te ervaren hoe onze kwis teams het deden.
Het was super !!!

De presentatie in
school CADE in Aartselaar was weer ontzettend boeiend en leuk. Enthousiaste
meesters en jufs, en een goede medewerking en belangstelling van de leerlingen.
Ook de presentatie in Boom
voor de Noord-Zuidraad was een zeer toffe ervaring. Boom heeft ons van in het
begin enorm gesteund voor het realiseren van de bouwwerken. Wij zijn Boom daar
zeer dankbaar voor.

Tot zover weer wat nieuws
uit Wli.

Ik ben benieuwd wat de
nieuwe school te bieden heeft en hoe de kinderen er op reageren.

Ik laat het jullie zeker
weten.

Vele lieve groetjes en
dikke zoenen van ons allen hier in Joko Kope.

Tot de volgende !



Het voorbije halfjaar in een notendop…

een weeshuis bouwen... Posted on di, juni 07, 2016 18:29:48

Beste vrienden en sympathisanten,

Na lange stilte, weer wat nieuws van Joko Kope. Stilte op de blog maar niet stilgezeten in het weeshuis hoor.
Integendeel.

Op het laatst in november 2015 hebben we het bezoek gehad van Cyrille en zijn kozijn. Cyril is een collega van Sylvie. (Sylvie verzorgd samen met Anik o.a. onze website in onze vzw)

In december hebben Wisdom en Odesmou te kampen gehad met een zware pallu (malaria).Na enkele uren vertoefd te hebben in het dispensarium met een serum en enkele dagen een inspuiting en de nodige medicatie genomen te hebben, zijn ze terug op krachten gekomen.

Na de schoolresultaten gekregen te hebben op school is de kerstvakantie kunnen beginnen.
De kinderen hebben goed gewerkt.
Daniel 4° moyen 12,36 2°middelbaar
Wisdom 5° moyen 11,68 2°middelbaar
Joseph 2° 96,5/140 6° leerjaar
Dinah 3° 82,5/140 5° leerjaar
Gloria 1° 93,75/140 5° leerjaar
Abraham 4° 75/140 4° leerjaar
Assou 1° 83/140 4°leerjaar

Andre en Kekeli hadden geen resultaten in CP1

In de vakantie was er een presentatie van zang en dans en sketch gebracht door de kinderen van het dorp die gesteund worden door de Ong Compassion. Assou, Abraham, Gloria, Andre en Kekeli en de allerkleinsten hebben daar van genoten.

Voor de oudsten, Daniel, Wisdom en Dinah was er een uitstap naar Lomé voorzien. Samen met fovi Boga (leraar bijlessen)hebben we de vissershaven, het strand, het slavenhuis in Agbodrafo en de ‘foire’ in Lomé bezocht. Met een tussenstop bij onze goede vriend Jean om een frisse limonade (ja…, tijdens de werkuren blijft het bij een frisdrankje voor mij) te drinken en lekkere koliko(friet van igname)met gefrituurde vis en saucisse te eten.

Joseph kon er jammer genoeg niet bij zijn. Hij had vakantie cursus ter voorbereiding van zijn eindexamen in het 6°studiejaar.

Later was er de decoratie van onze kerstboom. Ja, voor de eerste maal een echte ‘namaak’ kerstboom. Zelf papieren kerstboomballonnen maken en het ontwerpen en schrijven van hun kerstkaarten voor meters en peters is steeds een plezier.


Met kerstdag, zoals gewoonlijk met z’n allen naar de kerk. Dit jaar niet in een allernieuwste outfit. De kinderen moeten leren dat het eens niet kan omdat er andere prioriteiten zijn. Daarna de kerstmaaltijd en het uitpakken van hun kerstcadeautjes met de nodige muziek, dans en zang.

En, vooral niet te vergeten: groen licht voor de speeltuin. Het was spannend afwachten. Op 21 december zijn de speeltuigen in de beton geplaatst op hun speelterrein. Deze moest uiteraard drogen. Daarom hadden we besloten het startsein te geven op 25 december, het was tenslotte hun ‘kerstcadeau’. Oh, iedereen had tijdens deze dagen afwachten hun keuze al gemaakt, welk toestel ze het eerst gingen betreden. Wat een spurt, elk naar zijn gekozen toestel met de nodige kreten. Mooi om zien.

Op oudjaar hebben de oudsten het tot 2 uur in de ochtend volgehouden. Nieuwjaarsdag was rustig dit jaar. Eerst naar de kerk. Daarna is het sjottersspel (dat normaal ook met de kerst moest komen) gearriveerd. Een cadeau voor de oudsten. Hier noemt dat babyfoot.

Op 2 januari is Valérie, een meisje van 7 jaar, bij ons gearriveerd. Zij zit in het 2°leerjaar.

Eind januari heeft Andre zijn been( juist boven de enkel )gebroken tijdens het voetballen. 6 weken in de plaaster. Een attaque van Wisdom die de bal niet wou afgeven. Ja, …een gezonde sport ??? Ze hebben iets eerder de plaaster verwijderd. De plaaster was eerder nog een vuile vod die rond de voet hing. Ja, Andre en een plaaster ???

In Februari heeft Valerie te kampen gehad met een pallu. We merken heel opvallend, elk kind dat hier binnenkomt, wordt na een tijdje ziek. Ik zie het een beetje als gevolg van gezonder eten, meer hygiene e.d. waar het lichaam van het kind zich moet aanpassen.

Op 21/02/16 is Felix gearriveerd. Een jongetje van 2j en 5maand , ondertussen 2j en 8 maand.

We hebben véél bezoek gehad de laatste maanden en dat doet deugd voor iedereen.

Ik zet het even op een rijtje:

3/02/16: bezoek van Maria en Jan. Zij hebben een rondreis gemaakt Togo-Benin, maar toch effe tijd gemaakt om een leuk bezoekje af te leggen. Bedankt trouwens voor de dozen met gerief voor de kids.

4/02/16: Anne-Marie ,( een vriendin van Ria), en haar vriendin Monique. Super toffe madammen met de nodige humor.

6/02/16:Bezoek voor Gloria(2 nonkels en de grootmoeder) om wat goede raad en steun aan Gloria te geven.

12/02/16:Bezoek van een 16-tal leerlingen en 4 leerkrachten van een school in Hove vergezeld door Ria. Zij hebben een inleefreis gemaakt en vele projecten bezocht, waaronder ook het onze. We hebben genoten van de picknick onder de bomen en goed gebabbeld.

Zij waren onder de indruk van alles wat ze gezien hadden.

23/02/16: bezoek van vrienden(uit Reet) van Maria en Jan. Een groep mannen, allemaal familie en vriend van elkaar, die de raad hadden gekregen van Maria zeker eens langs te komen bij ons. De vrouwen hadden ze thuisgelaten. Ook vakantie voor hen natuurlijk. De mannen waren er zich zeker van bewust.

26/02/16: bezoek van Nathalie en Tom , de voorzitster van de vzw Togokids. Zij bouwen de kleuterschool hier in het dorp. Ze hebben een weekje bij ons hier in Joko Kope gelogeerd. Zéér leuke week gehad. Wel goed gevuld met de nodige afspraken. O.a. met de architect en de secretaris, het comité voor de ontwikkeling van het dorp (CVD) en met de chefferie (hooggeplaatsten van het dorp). Het was zeer vermoeiend voor Nathalie en Tom. Zij zijn een beetje ziek vertrokken in België en konden moeilijk recupereren. Toch heel leerzaam en voldoening gevend, daar zij nog dingen hier ter plaatse hebben kunnen bespreken en hun werk in levende lijve hebben kunnen bewonderen. Ondertussen zijn er nog een aantal werken gebeurd waarover zij onderhandeld hebben.

Zeer mooi. Chapeau vzw Togokids!!!!!

In maart bleef het bezoek ook niet uit.

5/03/16: Annelies W. van de vzw Akouyo, samen met Anne-Marie en socioloog Napo. Zeer interessant gesprek gehad over hun project. Zij helpen o.a. kinderen en gezinnen in moeilijke situaties.

5/03/16: ja, diezelfde dag ook bezoek gehad van Herwig (bakker uit Olen) en Paul (schoenmaker in Hoboken). Héél onverwacht , maar zéér leuk en aangenaam. Zij hebben hier 3 motorfietsen gekocht, 2 voor hen en 1 voor Guy ,de schoonbroer(een Togolees) van Marc V.L. uit Hemiksem die de gids was. Samen hebben zij een rondreis gemaakt per motor in Togo.

Tot grote verrassing van ons allen, kregen we telefoon op 14/03, om te melden dat zij, Herwig en Paul, één van hun motors wilden schenken aan vzw Joko Togo om het weeshuis te helpen . We konden onze oren niet geloven. Op 18/03 mochten we de motor komen ophalen in het hotel in Lomé waar ze logeerden. Na een lekker ontbijt genoten te hebben, nog eens aangeboden door hen, zijn we vertrokken met de motor . Super en fantastisch die 2 gulle schenkers. Een dikke, dikke dank je wel van de hele bende hier en vanwege het bestuur van de vzw Joko Togo. Het helpt ons enorm in onze activiteiten.

30/03/16: Francis en vrouwtje Sylvie V.H. die een inleefreis en dansstage organiseerden, zijn samen met hun ploeg vrienden op bezoek geweest. Zij hadden in België een inzameling georganiseerd voor de kinderen hier. Zij zijn hier aanbeland met 2 volle valiezen vol educatief materiaal.. Super. We zijn ze nog eens extra gaan bedanken in Lomé waar zij logeerden. Bedankt aan allen die geholpen hebben om die valiezen vol te duwen.

Op 1 maart is onze Noble onder begeleiding van fovi Boga (leraar bijlessen) naar Kara (het noorden in Togo) vertrokken met chirurg Dr. Paul L. , een anesthesist Luc V.G. en 2 verpleegsters Karin en Sas. Zij opereren in het hospitaal in Kara in samenwerking met S.O.S. Village d’Enfants. Noble leed aan een liesbreuk. Toen Kim N.(regelmatig in deze ploeg aanwezig) dit vernomen had, informeerde zij me dat Dr . Paul L. Noble wilde helpen. Dat was zeer leuk nieuws, want de schrik dat hij hier in één of ander hospitaal moest geopereerd worden was groot. Nu was hij in goede handen, het vertrouwen was er. Voor Noble een weekje ertussenuit. Hij heeft genoten (buiten de operatie natuurlijk) van een weekje lekker verwend te worden door de charmante en plezierige dames Karin en Sas.

Bedankt Dr.Paul L., Kim en het hele équipe.

De laatste dag in Lomé alvorens hun vertrek naar België, hebben Karin, Sas, Luc en ik nog een beetje gewinkeld om souvenirs te kopen. Een leuk dagje ertussenuit voor mezelf.

De paasexamen zijn goed verlopen. Enkel Dinah en Assou zullen een extra efforreke moeten doen om te slagen in hun studiejaar.

Daniel 3° 12,89 moyen
Wisdom 5° 12,14 moyen
Joseph 1° 91,25/140
Dinah 7° 64,50/140
Gloria 2° 86,25/140
Abraham 1° 78/140
Assou 4° 67/140

De rang klinkt goed, maar de punten tonen anders. Ja, als de hele klas niet goed werkt, en je doet iets beter je best omdat je begeleiding thuis hebt, dan ben je al snel 1°of 2°, snap je ? Het niveau is hier zeer laag en de kinderen krijg je moeilijk gemotiveerd.

Van Andre, Kekeli en Valerie hebben we nog steeds geen resultaten te zien gekregen. Ik vind dit niet normaal.

In de paasvakantie hebben Daniel, Wisdom, Andre en Dinah een dagje cursus ‘batik’ gevolgd in Village Artisanale in Lomé. Dit is het bewerken van een stof met verf en was. Het vraagt een speciale techniek . Het was zeer interessant en héél fier zijn ze huiswaarts vertrokken met hun werkje. De bedoeling is dit hier thuis ook te proberen om de andere kinderen ook deze techniek aan te leren.

Op 6/04/16 zijn Kim N. , haar 2 zoontjes Simon en Senne, haar mama en een vriend Hamid uit Kara op bezoek geweest. Zij hebben 2 dagen samen met de kinderen vertoefd en ze verwend met snoepjes en cadeautjes. Super bedankt he.

Op 7/04/16 hadden we Ria, broer Patrick en vrienden op bezoek. Zij hebben kunnen genieten van mijn flinke duik op de terracotta aarde met in elke hand een fles water. Hops, de flessen water de lucht in en een flinke zere knie en schaafwonden als gevolg. Maar de lachbuien bleven echter niet uit. Iedereen in volle stilte tot ik het startsein, liggend op de grond, heb gegeven te mogen lachen.

Tijdens deze maanden zaten we ook niet stil voor de bevolking in Wli. Het was en is zelfs héél druk. Het is te zeggen, we hebben een nieuw oudercomité opgericht voor het welzijn van het college dat dringend moet bijgestuurd worden qua discipline en beter beheren van de fondsen. De leraars hebben zo goed als geen documentatie om hun les te kunnen geven. De leerlingen hebben geen boeken, zelfs geen copies. De ouders weigeren zelfs hun bijdrage te leveren om de 2 vrijwillige leraars een beetje te kunnen betalen. De overheid weigert de nodige officiële profs te betalen. Ook voor de sport is geen enkel materiaal beschikbaar. We willen proberen dit enigszins te kunnen veranderen.

Ook in het lager onderwijs zijn de problemen gelijkaardig. Geen al te goed beheer.

Voor de zieken en de hoogbejaarden in nood hebben we een comité opgericht. We moedigen de bevolking aan om een regelmatige bijdrage te leveren om eventuele noodgevallen te kunnen helpen. Het is te gemakkelijk steeds op de blanken te rekenen. En ik moet zeggen, het loopt. Reeds een bedrag rondgehaald en al 3 gevallen van zwaar zieken een kleine bijdrage geleverd. Het doet deugd voor deze mensen te weten dat er anderen aan hen denken en het geeft voldoening voor het hele comité.

In de kerk vraagt men mij regelmatig de mensen te spreken over bepaalde thema’s.

Zoals: educatie, relaties(in alle opzichten ) en hoe relaties in stand houden, hoe de leerlingen en ouders aan te moedigen dat studie belangrijk is enz. Ja, onze invloed blijft blijkbaar belangrijk om de bevolking die een beetje stil blijft staan te motiveren. Het is daarom dat ik het ook wil doen.

De activiteiten hier in het weeshuis gaan steeds verder. Tijdens het schooljaar is het studeren prioriteit. De dagelijkse huishoudelijke taken, sport en spel gaan steeds door.

Onze 4 kleuters gaan naar de kleuterschool. Naar verluid zouden er 3 overgaan naar het eerste leerjaar. Maar, dat weten we pas echt als het schooljaar eindigt.

Espoir en Felix blijven thuis en spelen goed samen met hun speelgoed en hun educatief materiaal. Af en toe werken we met hen om hun voor te bereiden voor de kleuterschool. Felix zal nog wat langer moeten thuisblijven dan Espoir. Felix doet overdag nog veel pipi in de broek. Alhoewel zijn potje er staat en we hem regelmatig op het potje zetten, slaagt hij er in tussendoor de nodige vuile was te geven.

Onze pubers is een andere zaak. Problemen op school wat het gedrag tegenover de leraars en directeur betreft. Regelmatig de leraars over de vloer om hun beklag te doen. W. die enkel 15 min. besteed om zijn examen te doen en de rest van de tijd in de village rondwandelt. D. die een agressieve houding tegenover fovi aanneemt , wat we niet kunnen appreciëren.

Om maar even aan te tonen dat de kinderen niet altijd in dank afnemen wat we voor hen doen. Dat zal pas komen als ze oud en wijs genoeg zijn om dit te beseffen. We weten dat dit er bij hoort, maar de ene dag ga je er wat lichter over dan de andere. Problemen die elke ouder meemaakt in de opvoeding van zijn kinderen.

Er zijn dit jaar al 7 verjaardagen gevierd hier in huis. Odesmou, Kekeli, Lawoé, Abraham, Assou, Noble en Espoir . Bedankt voor de kaarten en de cadeautjes van de meters en peters.

Er had ook nog een voetbaltornooitje plaats in de lagere school en maman moest de aftrap geven.

Ondertussen is de molen om de maïs te malen geplaatst. Bedankt aan alle mensen van Umicore die hiervoor gesteund hebben.

Er is een kleine citern gemetst om extra water op te vangen op de binnenkoer.

De groententuin doet het goed na een lange periode stilte door de droogte. Het regent terug, dus alles groeit goed. Lekkere verse groentjes . Ook de maïs is gezaaid en de arachide (aardnoten) groeien goed.

De mango bomen hebben goed gegeven dit jaar en de papaya’s smelten als (hoe zeg je dat ook alweer)…in de mond.

Ondertussen is er een nieuwe chef canton gepresenteerd onder de chefs. Maar nog niet voor de bevolking. Dus nog even mondje dicht van over wie het gaat en of het degelijk die persoon zal zijn.

Niet tegenstaande gaan de activiteiten in het dorp een beetje door.

Er had de internationale dag van de vrouw plaats georganiseerd door Affaire Sociale.

En, groot nieuws, de ingenieurs Jean-Noël en Roland van Energy Assistance zijn gearriveerd op 8 mei hier bij ons en hebben onze zonnepanelen gerepareerd. Het is te zeggen, ze hebben nieuwe batterijen geplaatst en alles nagekeken. Alles is terug in orde. “”LICHT”” en elektriciteit via de zonnepanelen !!!!!! Tot groot jolijt van ale bewoners in Joko Kope. Super!!

Deze mensen hebben hier een tijdje gelogeerd om ook op andere plaatsen hun werk te kunnen doen. Hele toffe mensen die alles héél goed uitgelegd hebbe . Ze hebben in een dispensarium in Mivakpo een nieuwe installatie geplaatst. Wat een gelukkige gezichten toen het licht brandde. Onvoorstelbaar bevallingen te moeten doen met een zaklamp.

Dit heeft voor een goed contact gezorgd met de verpleegster van dienst.

Ik heb de ingenieurs overal heen gebracht met de auto en dat bracht een beetje verstrooiing voor maman.

We hebben echt een hele aangename periode gehad met hen en we kunnen zeggen dat we er vrienden aan over houden. We blijven in contact. Steeds paraat om informatie te geven als er nog eens een panne moest zijn.

Dit maakt dat ik niet tijdig in België kon zijn voor de nodige afspraken. Mijn excuses hiervoor. Maar, elektriciteit, vooral voor de kinderen leek me erg belangrijk. Ze kunnen nu goed studeren voor de examens met het nodige licht. Ze eindigen in school om 17u en om 18u is het donker. Dit het hele jaar door.

Voila, dat was het dan, een overzichtje over het reilen en zeilen hier en rond Joko Kope.

De eindexamen en de grote vakantie is in aantocht en dat brengt weer andere verhalen om over te vertellen.

Nog eens dank aan alle meters, peters en iedereen die ons project zo ter harte nemen.

Nog eens mijn excuses voor het lange wachten voor het blognieuws.

Een dikke ‘Akpèloo van al de kids en maman hier in Joko Kope.



Terug naar school en bijna een nieuw jaar

een weeshuis bouwen... Posted on ma, december 21, 2015 20:22:38

Beste vrienden,

Zoals
vernoemd, eind september (28/09) is de school herbegonnen. Iedereen een
jaartje hoger.
Daniel
en Wisdom zitten nu in het 2e middelbaar.
Joseph
in het 6e leerjaar
Gloria
en Dinah in het 5e leerjaar
Assou en
Abraham in het 4e lerjaar
Andre en
Kekeli in het 1e leerjaar.
Odesmou,
Noble, Winner en Lawoé doen het kleuterklasje.

Espoir
blijft nog een jaartje bij ons maman thuis. Samen doen we al wat oefeningetjes
ter voorbereiding van het kleuterklasje volgend schooljaar.

Voor
Andre is het afwachten of hij op zijn minst een klas kan inhalen. Jammer
genoeg is de motivatie er niet en zijn gedrag verbetert niet. Tot 5 maal
toe ben ik al in school geroepen door de meester of directeur. Ja, het is een
straatjongen die zijn allures niet wil veranderen. De stress hierover is duidelijk te voelen in Joko Kopé. De kleintjes kopiëren hem
maar al te graag. We zoeken naar een oplossing op een interessante manier
voor iedereen.

Onze
‘répetiteur’ komt nog steeds 3 maal in de week om alles nog eens extra uit te
leggen aan de kinderen en ze een handje te helpen.

Oktober
was weliswaar de maand van visite.

Op 17/10 hebben we een onverwachts bezoek gehad van Roland, Alain en nog 3 andere
tandartsen die vrijwillig kwamen werken voor EODEC. Roland en zijn vrouwtje
Véronique heb ik ontmoet in 2010. We hebben samen plaatsen bezocht en mondjes
nagekeken van de kinderen. Een mooie periode beleefd met hen. Het deed deugd om
deze mensen nog eens terug te zien. Een vriendschap die zijn waarde blijft
houden. Super !!

Ze
hebben hier ter plaatse de mondjes nagekeken van de kinderen. De kids hebben
felicitaties gekregen omdat ze zo goed hun tanden poetsen. Enkel Wisdom, Assou,
Abraham en Kekeli werden in het cabinet verwacht.

Roland
en co hebben een zak mooie kleding achtergelaten voor de kinderen. Een dikke
MERCI !

Op 18/10
zijn Kim N., Greet H., Dr. V.d.E. en echtgenote Chris een bezoekje komen
brengen in Joko Kope.
Het team dat steeds in het hospitaal in Kara gaat
opereren op vrijwillige basis. Jammer genoeg hebben we Toumka, een gyneacoloog
die het team mee vergezelde moeten achterlaten in Lomé. Tot 3 x toe op minder dan
20 minuten zijn we lastig gevallen en achtervolgd zoals gangsters die iets
uitgespookt hadden, door de politie. We hadden 1 persoon te veel in de 4×4.
Elke politie heeft zijn geld in beslag genomen, want het is dat wat ze willen
natuurlijk en verwittigde een volgende politie per gsm. We hebben dat duidelijk
gezien bij de laatste. Als je dan ziet hoe de taxi’s hier één voor één
overladen zijn, dan stijgt de woede naar het hoofd. Iedereen in de auto kon
zijn ogen en oren niet geloven. Toumka is dan uitgestapt en heeft diezelfde
politie die nog eens geld wilde aftroggelen (een dame zelfs)gevraagd om een
taxi moto te zoeken voor hem. Hij ging dan maar in Lomé blijven om iemand te
bezoeken. Het zou hem 3.000 Cefa gekost hebben. Hij heeft haar vriendelijk bedankt
en heeft 300 Cefa betaald voor zijn ritje taxi moto. Zij wou die 3.000 Cefa op
haar hoofd verdienen. Schande is dat !!!!! En dit alles zonder reçu .

’s
Avonds hebben we dan toch met z’n allen
lekker gegeten in het hotel waar zij logeerden. Wat een dag, spannend maar zeer
leuk zoals elke keer. Greet heeft toch haar petekindje Winner eens lekker in de armen kunnen nemen
en kunnen knuffelen. Mooi om te zien.
Zij
hebben een centje achter gelaten om bij te leggen voor de speeltuigen die we
gaan aankopen voor de kids. Dank je wel lieverds !!!!

Op 20
oktober kwam het bezoek uit een totaal andere hoek. Het atelier club Allemagne,
waar onze kinderen af en toe aan deelnemen zijn ons ook niet vergeten. Pap
Cool, Jules en Jerome hebben 2 leden uit Duitsland die op bezoek waren mee naar Wli gebracht. Twee zeer sympathieke
mannen die serieus onder de indruk waren van het weeshuis. We hebben ook samen
de grafzerk van de Chef canton gaan bezoeken daar zij ook een goed contact met
hem hadden. Ze hebben onze kinderen verwend met allerlei gezelschapsspelen en
puzzels. Alsook Dikke dank je wel !!!!

Op 22
oktober zijn Wisdom, Assou, Abraham en Kekeli
zoals afgesproken naar het cabinet van EODEC gegaan. Roland en Alain
hebben hun mondjes goed verzorgd. Assou en Abraham hebben voorlopig een tandje
minder(er komt andere in de plaats). Voor Wisdom was het plomberen en voor
Kekeli was het tandsteen verwijderen, alsook voor Abraham die zijn tanden niet
goed poetst. Onze 3
jongens met een flink verdoofde kaak, een tandenborstel en tennisbal als
cadeau naar huis. Superbedankt.

Diezelfde
dag hebben we ’s middags Véronique, het vrouwtje van Roland samen met Huguette, Valerie-Anne, Sophie en Lieven op bezoek gehad in Wli. Zij hebben samen een
rondreisje gedaan in Togo. Wat een tof weerzien van Veronique na 5 jaar. Ook
zij hebben een enveloppe achtergelaten met een aardige cent erin om bij te
leggen voor het speeltuintje. Merci vous tous !!!!

De dag
dat de hele groep vertrok naar België ben ik naar Lomé gereden om even een
groepsfoto te nemen .Terwijl de anderen nog inkopen deden hebben Veronique en
Roland mij geïnviteerd op een etentje in hun hotelletje. Samen lekker gezellig
bij gebabbeld na 5 jaar. Met traantjes in de ogen weer afscheid genomen. Tot de
volgende…

Op 30
oktober zijn tata Ria en zus Lydia langs geweest om de kinderen te zien en ze
weer eens te verwennen met lekkere
chocolade. Dikke dank je wel .

Yvonne,
de dame waar Anne en Dominique met adoptiezoontje Antonio gelogeerd hebben, had
mij gebeld. Delphine, Yann, David en
Emmanuelle die bij haar logeerden en ook een rondreis gemaakt hebben hadden
kleurpotloden, stylo’s en pluches klaargelegd voor onze kinderenen de kinderen
in de village. Espoir had het geluk als eerste een pluche in ontvangst te mogen
nemen. Nogmaals een dank je wel hoor.

Op 20
november is ook Jos een bezoekje komen brengen. Jos is hier geweest als de
fundering juist gelegd was. Hij heeft hier zelfs nog een handje geholpen in de
helse hitte. Ook hij heeft de kids verwend met snoep,
ballonnen, en een centje om bij te leggen. Super.

En, op
24/11 verwachten we het bezoek van Cyrille met enkele familieieden. Cyrille,
een Togolees, is een collega van Sylvie. Zal weer een leuke dag worden voor ons
en de kids.


De kids:

De
kinderen in de lagere doen het vrijwel goed op school.

Hun
maandpunten voor oktober waren niet slecht.

Abraham
84/100 1e/46

Assou 65/100
4e/46

Joseph 100/140
1e/36

Dinah 84,5/140
4e/35

Gloria 95/140 2e/35

Naast de
schoolprestaties zijn er ook zoals gewoonlijk hun sport en spelletjes. De
zandbak doet dienst voor groot en klein. En, de gezelschapsspelen zijn
natuurlijk ook hun ding nu.

Zij
werken ook regelmatig in hun eigen groentetuintje. En, met succes. Af en toe
staan ze voor mij met een handje vol tomaatjes of watermeloen of wat de tuin te
bieden heeft.

Er wacht
hun een groot surprise voor kerst en Nieuwjaar.
De molen
om de maïs te malen, gesponsord door Umicore en de speeltuigen (schommel,
glijbaan, wipplank,klimrek en draaimolen)zijn besteld. Ze brengen alles op 20
december en zetten de speeltuigen in beton. De kinderen moeten 5 dagen wachten.
Na de mis op 25 december wordt het startschot gegeven om de speeltuigen te
gebruiken. Het zal spannend aftellen worden voor de kids.

Ik wil
alvast Katleen P. en haar 2 vrienden die
de opbrengst van hun feestje geschonken hebben voor de speeltuin en al de
anderen die hun bijdrage geleverd hebben hiervoor bedanken.

Meer
hierover later.

Gezondheid:

We
hebben wat te kampen gehad met gezondheidsproblemen de laatste tijd.

Noble
had een abces onder de oksel. Men heeft ze operatief moeten openen om al het
vuil te kunnen verwijderen. We hebben ook geconstateerd dat hij een liesbreuk
heeft. Af en toe toont zich dat. Ik ga de nodige analyses laten doen en
waarschijnlijk wordt dit ook een operatie.

Espoir,
onze benjamien, is van de trap aan het terras gevallen. Zijn kin open en op 2
plaatsen op de tong gebeten. God zij dank, door alles goed te verzorgen is het
bij een klein littekentje gebleven. Hij heeft ook “pallu” gehad . Momenteel is
hij gerecupereerd van een hele zware verkoudheid met hoge koorts.

Iedereen
hier in huis heeft te kampen gehad met een zware hoest. De tijd, de harmattan
die reeds zijn intrede heeft gedaan, brengt dat met zich mee. Een hele droge
wind met heel veel stof. Het is moeilijk om dit onder controle te houden. Maman
zelf heeft te kampen gehad met pallu in oktober en recupereert momenteel ook
van een zwaar griepje. Ja, wat wil je, niets anders dan zieke kindjes
verzorgen. Wat een mama niet lijden kan he ?smiley

De regen
is hier zeker niet uitgebleven. Alle 2 dagen een fikse regenbui. Goed voor de
groententuin en de maïs die reeds gezaaid is. We hebben regelmatig aubergines, kolen, wortelen, radijsjes,
komkommers, tomaatjes en de ademe en boma voor de sausen.

Ook onze
sinaasappelboom heeft zijn eerste vruchten afgeworpen. Lekker zoete “oranges”.

De
mango’s en de papaya’s komen ook weer tevoorschijn. Mmmmmm.

Ondertussen
gaat de bouw van de kleuterschool weer voorruit. Al de kinderen en enkele
vrijwilligers van het dorp doen hun best om het onkruid door de hevige regens te verwijderen rond de bouw van de
kleuterschool en rond de grafsteen van de Chef canton. Wij willen dat het proper
blijft.

Rond de
grafzerk van de chef wordt een gebouwtje gemetst, daar het een heel voornaam
persoon was voor vele mensen. En dit wordt gewaardeerd.

Onze
tata Jeanne heeft jammer genoeg een ongelukje gehad in de keuken. Zij is
uitgegleden op een druppel olie op de vloer. Gevolg, 3 weken de voet in de
plaaster en 3 weken buiten strijd.

Ja, dan
weet je wat je hebt aan een keukenhulp. We hebben ons uit de slag geholpen.
Vanaf de tweede week is zij toch 2 halve dagen komen werken op aanvraag van
haarzelf. We gingen ze halen en brachten haar terug thuis met de auto. In de
keuken stond ik haar bij. Ja, de sausen die zij maakt, daar kan de mijne niet
aan tippen hoor. Nu is de plaaster er af, maar ze moet het nog kalm aan doen.
De pijn is blijkbaar niet helemaal verdwenen. We wachten verder af. Indien
nodig terug controle van de voet.

Ondertussen
is de nachtmerrie voorbij om mijn tweede carte de séjours in orde te krijgen. Jammer genoeg maar weer
voor 1 jaar in plaats van 3 zoals vermeld op het papier. Anderhalve maand op
voorhand ben je daar mee bezig. Die tijd wordt
je van het ene bureau naar het andere gestuurd zonder echt resultaat, afgeblaft zoals een hond op hun kantoor. En ja, dat moet je ondergaan. De
publieke diensten laten hier echt te wensen over. Binnen een” maand “mag ik mijn kaart komen halen.
Reeds 2 weken over tijd. Dus als je dan in die tijd moet reizen naar het
buitenland, mag je het vergeten. Dat is niet hun probleem.

Begin
oktober is onze container aangekomen. Alles is overgeladen in onze container ter plaatse, dit
onder controle van de douanes. Ook niet zonder verhaal hoor. Maar dit vertel ik
later wel. Steeds hetzelfde senario. Wij willen ook wat !!!!

De
fietsen zijn echter goed gestald, de goede matrassen zijn reeds in gebruik.
Door al de omstandigheden hebben we niet de tijd gehad alles al na te zien en
te ordenen. Daar hebben we de vakantie
voor.

Wij
bieden alvast aan iedereen de beste wensen voor de Kerst.
Geniet van de
schitterende kalender die Anik en Sylvie weer in elkaar gestoken hebben. Ik heb hem zelf nog niet kunnen zien, maar ik
hoor niets dan lof over deze 2 genie’s. Superdank.

Wij
zorgen hier stilaan voor de voorbereidingen om onze kids een mooie kerst en Nieuwjaar
te bezorgen. Dank aan allen voor de steun .

Lieve
groeten van ons allen hier in joko Kope.

Sylvia
en de kids !!!!!!!!!!!!!!!!



Thomas op bezoek in Joko Kope

een weeshuis bouwen... Posted on ma, december 07, 2015 19:21:08

Drie weken in de bush

Het is nu drie maanden geleden dat ik in Togo, Afrika ben geweest. Deze reis heeft bij mij haar voetafdruk achtergelaten. Dankzij de lieve Sylvia (oprichtster), Vincent (opvoeder), Koffie (animator) en natuurlijk de kinderen heb ik het echte Togo leren kennen. Een land waar ik nooit van had gedacht dat ik het zou bezoeken.

Het weeshuis is een paradijsje in het midden gelegen van de “bush”. Het is omringd door niets anders dan struiken, hoog gras en velden. Een kilometer of twee van het weeshuis bevindt zich het dorp, Wli. Dat bestaat uit leem- en klei hutjes die ik enkel nog maar had gezien in documentaires. De “village” was heel leuk om te zien, heel anders, maar ook schrijnend. Het verschil met de westerse wereld is zo groot dat het moeilijk te vatten is.

Er was nochtans wel vooruitgang in het dorp. Net voor mijn reis werden er waterafvoerkanalen gegraven en lichtpalen met zonnepanelen geplaatst.

Het eerste verschil met de westerse wereld was de gedachtegang. De mensen uit de dorpen denken zoals in de middeleeuwen. Hiertoe zijn ze vrijwel genoodzaakt door de grote corruptie en gebrek aan concreet gezag. Tijdens mijn verblijf zijn er in het dorp twee mensen in brand gestoken en één is er net aan ontsnapt. Deze drie hadden diefstallen gepleegd. Dat is een bijzonder grote misdaad in de dorpen aangezien de mensen er niets hebben. Ze hebben een hut, twee geiten, een kleine hoeveelheid voeding en 6 kinderen om te voeden. Ik ben er slechts drie weken geweest. Dat is bijna één persoon per week die in brand werd gestoken. Snap het maar!

Het tweede verschil dat moeilijk te begrijpen is, is hoe hard de Togolezen moeten werken voor bijna niets. Het leven is er goedkoper maar dat ligt totaal niet in verhouding met hoe hard ze moeten werken om rond te komen. In België zit een groot deel mensen momenteel te staken en het land lam te leggen terwijl ze nog niet eens de helft zo hard moeten werken voor een veel groter inkomen. Een eerste voorbeeld is een Togolese jong volwassene van 23 jaar die 4 maanden heeft moeten sparen om volledig plastieke voetbalschoenen te kunnen kopen. Deze schoenen kostten 1 euro. Het was een type schoen dat onze blanke zachte voeten gewoon zou pijnigen. Deze jongen was waanzinnig gespierd, had geen grammetje vet en ruwe handen. Elke dag moest hij gaan werken op het veld. Ten tweede was er een metselaar die drie dagen van 6 uur ’s ochtends tot en met 6u savonds werkte. Hiervoor kreeg hij 20 euro. Dat is ongeveer 0,55 euro per uur voor zulks waanzinnig rugbrekend werk. Hij deed namelijk alles alleen. En ten laatste was er een parkeerwachter van een winkel die Sylvia telkens een paar Togolese centjes gaf. De waarde hiervan kwam misschien overeen met vijf eurocent. De bewaker sprong telkens een gat in de lucht en kreeg een gigantische glimlach. Als wij dat in België zouden doen, zouden we door de bewakers vies bekeken worden als gierig.

Ik heb mij bijzonder goed geamuseerd met de kinderen. De kleintjes hingen constant rond mij. De ouderen waren in het begin iets afstandelijker. Na enkele keren sporten of voetbal spelen kwam daar al snel verandering in.

Hier zijn enkele foto’s met de kleinste kinderen:

Tijdens mijn verblijf van drie weken heb ik ook enkele voetbalwedstrijden gespeeld in het dorp. Zo zagen mijn voeten er uit na de eerste wedstrijd door het hete en grove zand.

Voor de eerste wedstrijd had ik een beetje een vreemd gevoel. Ik was de enige blanke en het was slechts mijn tweede bezoek aan het dorp. Hierdoor wist ik niet hoe de Togolezen zouden reageren. Na twee minuten op het veld had ik door dat het een leuke en unieke ervaring zou worden. Ik speelde in de ploeg met de kinderen van het weeshuis tegen een ploeg van de village. Je zag dat al deze kinderen het appreciëerden en het leuk vonden dat ik meespeelde. Occasioneel hoorde ik wel iemand langs de zijlijn een beetje spottend met me lachen, maar daar trok ik mij gewoon niets van aan. De kinderen van Sylvia en Koffie ‘de animator’ waren altijd zeer beschermend over mij. Hierdoor kon ik dus echt genieten van het spel. Het is zeer speciaal, want je bent in godsnaam in Togo in de bush voetbal aan het spelen. Ik heb me dus zeer geamuseerd met de kinderen.
Ik merkte op dat de kinderen twee persoonlijkheden hadden. Het zijn blije kinderen die altijd wel iets achter hun façade hebben. Dit wist ik al op voorhand aangezien mijn zus geadopteerd is uit Moskou, Rusland. Door bezig te zijn met deze kinderen heb ik meer inzicht gekregen in het gedrag van weeskinderen. Vaak snap ik het gedrag van mijn zus niet. In dit geval ook niet van de weeskinderen, maar er zijn duidelijke gelijkenissen. Uiteindelijk snap je het nog niet, maar het geeft toch al iets meer een gevoel van innerlijke rust.
Een moment dat ik nooit zal vergeten is wanneer ik afscheid nam van de kinderen en in de auto stapte bij Sylvia. De kinderen liepen allemaal wuivend achter de auto en probeerden nog een laatste “high five” te krijgen van mij. Ik gaf de kinderen namelijk altijd een high five als ze flink waren. Het is een moment dat mij altijd zal raken. Ik ben er zeker van dat het niet de laatste keer is geweest dat ik hen zie.

Hier zijn nog enkele leuke foto’s:



“Een lange goedgevulde schoolvakantie”

een weeshuis bouwen... Posted on do, oktober 29, 2015 19:36:37

Beste
vrienden,

De tijd
vliegt, ondertussen is de vakantieperiode is al voorbij.

Een
beetje lectuur om bij te blijven hoe het leven en de activiteiten steeds verder
gaan hier in Joko Kope.

Na het
vertrek van Goedele, en na het recupereren van een kleine “pallu”(malaria),
ging het hier weer gewoon verder.
Qua gezondheid, ook enkele van de kinderen
hebben wat pallu gehad. Na de nodige medicatie en injecties en soms een serum
van een uurtje of twee, iedereen weer wel en gezond.
De kinderen
krijgen regelmatig vaccinaties via campagnes in het dispensarium. We worden
steeds uitgenodigd
om aan deze vaccinatiedagen deel te nemen(o.a. tegen mazelen e.d.)

We werken
nu met een psychologe 2 halve dagen in de maand. Zij praat en luistert naar
de kinderen en doet de nodige inspanningen om de kinderen hun hartje te doen
uitstorten. Dit levert goede resultaten. Zij maakt hierover een algemeen
rapport naast het persoonlijke dossier van elk kind.

Op 6 juni
2015 is Noble (een jongen van 4j.)gearriveerd
en 10 dagen later Winner (een meisje
van 3j. en 7 maand).
In augustus
is er een vraag gekomen of we 4 kinderen wilden opnemen. Een dringende
situatie. Het ging over mishandeling door de moeder, geen vader meer aanwezig.
De moeder is opgenomen in de gevangenis en de kinderen stonden op straat.

De jongen Andre(12 j.) met 2 diep verbrande
handpalmen, brandwonden op de keel en aan de mond, een meisje Kékéli (7 j.), Lawoé (meisje van 4 j.) en Espoir (een jongetje van 2 j.). Dit kon
mijn hart echt niet weigeren na het horen van dit schrijnend verhaal. De
kinderen zijn onmiddellijk geplaatst door de Procureur.

Ja,
eventjes de handen vol, maar met veel plezier.

Wat de school betreft, de kinderen hebben
vrijwel goed gewerkt (wel rekening houdend met het lagere niveau hier in de
scholen en door de 3 maand durende staking veel minder leerstof verwerkt te
hebben).

Daniël 4e
in het 1e middelbaar

Wisdom 5e
in het 1e middelbaar

Joseph 1e in het 5e leerjaar

Gloria 1e in het 4e leerjaar

Dinah 2e in het 4e leerjaar

Assou 8e in het 3e leerjaar

Abraham 1e
in het 3e leerjaar

Odesmou
heeft goed gewerkt in het eerste kleuterklasje.

Alle
kinderen gaan naar een volgend schooljaar .

Andre (12
j.) is nog nooit naar school geweest. Dus die begint samen met zusje Kékéli het
eerste leerjaar. Met onze nodige begeleiding natuurlijk. Noble,
Winner en Lawoé gaan samen met Odesmou naar de kleuterschool. Espoir (
2j.)die blijft nog een jaartje bij ons maman tot hij klaar is om mee te gaan
met de anderen.

Er hebben
wel enkele serieuze vergaderingen plaatsgehad in de lagere school en het
college om het niveau wat proberen op te schroeven, zowel bij de leraars als
bij de kinderen. Het
kleuterklasje heeft het jaar afgesloten met een klein feestje voor de kinderen.

Tijdens de vakantie (van midden juni reeds tot
eind september) zijn de herhalingslessen hier in J.K. doorgegaan. De leraar
heeft ook enkele kerkliedjes in het Ewe(plaatselijke taal ) aangeleerd aan de
kids.

Er hadden
in deze 3 maand heel wat activiteiten plaats. Schilderen van wc rolletjes om
een deurgordijn te maken(resultaat later), animatie met de scouts, spel, sport,
uitstapjes naar Lomé en elders, werken in de tuin en op het veld de maïs
oogsten, e.d.

Er was ook
een uitnodiging voor een diploma uitreiking. Zo was er bij ONG Suisse “un pour
tous, tous pour un” een diploma uitreiking aan 8 meisjes die geslaagd waren als
couturière. Een heel feest met de
nodige ceremonie.

Ook visites bleven niet uit.

Zo
kregen we het bezoek van Kim N., Paul
L., Luc H. en zijn echtgenote Greet.Een héél aangenaam team die regelmatig in
het ziekenhuis in Kara (noorden van Togo) gaan opereren.
Chapeau
voor deze mensen en hun werk. Het werk dat zij daar verrichten is bewonderenswaardig. Hele lieve
en sympathieke mensen met een warm hart. Luc H. en zijn echtgenote Greet steunen eveneens ons Winner.

Ook een
héél leuk bezoek gehad van Roselien, Roel, Stefanie , Sesse, samen met
familie en vrienden die de dag mooi afgesloten hebben met een partijtje
voetbal met de kids.

Ikzelf heb
een bezoekje afgelegd in Lomé bij Nathalie D. Een toffe madame. Haar man werkt
in Lomé en zij verblijft daar samen met hem en hun 2 schattige kindjes.
Op een
zondag samen met de hele familie van J.K. naar een feest in de Koreaanse kerk.

Wat de werken in Joko Kope betreft:

We hebben
een afdak boven de container geplaatst om hem een beetje van de zon te vrijwaren.

Verder nog
een beton gelegd om de 4×4 te parkeren onder het reeds geplaatste afdak.

We hebben ook een zandbak aangelegd op het terrein voor de kleintjes.

Onze muur
is ondertussen ook mooi in de verf gezet, wat het geheel weer veel mooier
maakt.
Onze groentetuin doet het nog steeds goed.

De kinderen
hebben hun eigen groentetuintje aangelegd. En fier ze zijn als er enkele rijpe
tomaatjes zijn.

Ook de
watermeloen (pasteque) heeft succes. Ze kunnen haast niet wachten tot hij groot
genoeg is alvorens ze op te eten.

Mango’s
waren er voltallig. Maman mocht weer confituur maken die vlugger op was dan
gemaakt.

Op het veld was er weer de maïs om te oogsten. Het was
minder dan vorig jaar, omdat het weer niet mee zit. Ook de bonenoogst is niet
wat het moet zijn, door gebrek aan water, daar de regen uitblijft en het
leidingwater weer regelmatig afgesloten wordt.
Een blijvend probleem. Na een
fikse regenbui waarbij alles onder water stond, is het droog gbeleven.
Dit zijn
onze 3 grootste problemen : geen elektriciteit zoals het moet, regelmatig
watertekort en geen of zeer slechte internetverbinding. Jammer, maar we
blijven hopen op verbetering.

‘Ça va
aller’ !!!!!

Toch wel
even vermelden dat we hebben geleden onder het verlies van onze Chef canton. Op 3 juni laatstleden is
hij overleden. Een groot personage
waar heel velen respect voor hadden.
Een man die
gestreden heeft voor het betere van eleke inwoner van zijn canton. Voor mij en
de kinderen was het een vaderfiguur die ons bijstond met goede raad en voor de
goede en nodige bescherming zorgde voor
ons allen.

Ja, en
groot verlies voor iedereen. Zijn begrafenis was werkelijk een officiële
ceremonie, daar hij iemand was die samenwerkte met de Prefect die op zich dan
rechtstreeks in verbinding staat met de President. Er zijn wel 20 vergaderingen
aan vooraf gegaan in Wli-centre waar Ria en ik (de 2 enigste blanken) nauw in
betrokken waren. Voor ons een hele ervaring, het was trouwens de eerste Chef
canton in Wli-centre die begraven werd in het dorp. De autoriteiten die
uitgenodigd waren werden ontvangen in Joko Kope voor de receptie. Deze
receptie, voorzien van maaltijden werd verzorgd door Ria en de mensen van
Fondacio. ‘Een mooi kader en een verzorgde receptie ‘aldus de mensen die
geweest zijn.

Abraham,
één van onze kinderen heeft naast zijn mama, die reeds lang gestorven is ook
zijn papa verloren die reeds geruime tijd zeer ziek was en niet voor de
kinderen kon zorgen. Ik ben met
hem naar de village geweest voor de begrafenis in samenspraak met zijn nonkel. Zo heeft
Abraham de ware feiten met eigen ogen gevolgd en kan er op termijn zeker geen
verwijt gemaakt worden dat hij niet op de hoogte was. Ja, even een harde noot,
maar zo is het leven , en het gaat steeds voort.

In augustus
ben ik 14 dagen naar België gereisd om mijn vervallen identiteitskaart en
reispas te vernieuwen. Ook mijn
neef Bram is deze periode in het huwelijk getreden met zijn lief vrouwtje
Tessa. Een heel fijn huwelijksfeest dat ik niet zal vergeten.

En, ik kon
helpen met de container te laden die nu binnenkort zal aankomen in Lomé.

Het vertrek
hier was even moeilijk, omdat het onvoorziene 4-tal kinderen 3 weken eerder was
gearriveerd. Het is probleemloos verlopen en Espoir van 2j. heeft zijn best
gedaan zo weinig mogelijk te huilen. Toch lief van dat kereltje, niet?

Op 7
september is Thomas H. (zoon van Luc
H. en zijn echtgenote Greet) aangekomen in Wli. Hij heeft hier 3 weken komen
helpen en heeft de kinderen een fijne 3 laatste weken van de vakantie bezorgd.
Een hele fijne jongeman die zich volledig weet aan te passen aan de Afrikaanse
leefstijl. Thomas heeft onze kinderen lekker verwend met allerlei cadeautjes
voor spel en sport en schoolgerief dat goed van pas komt . En gelukkig de
kinderen weer waren !!!!!!! Hij had het geluk mee dat er het maniokfeest plaats
had in het dorp. Alsook het voetbaltornooi voor de jeugd dat ik een 2e
maal op rij organiseerde voor de jongeren in Wli. Héél tof en ja, onze Joko
Kope ploeg(samen met de scoutsjongeren) heeft de beker gewonnen dit jaar. Vorig
jaar vielen we er naast. En fier dat we op onze jongens zijn. Daniel was de
keeper en hield goed de ballen buiten dit jaar.

Ja, het
leeft hier en dat vertellen we jullie zeer graag, ook al is het niet direct het
heetste nieuws van de naald door de moeilijke communicatie.

Nogmaals
dank aan de meters en peters voor al de steun en ook de cadeautjes waardoor we
onze kinderen een fijne verjaardag of ander mooi moment mee kunnen laten beleven.

De school
herbegint maandag 28 september.

Weer een
ander verhaal dat later volgt.

Lieve
groetjes van de hele familie hier in Joko Kope.

Dikke
zoenen van Daniël, Wisdom, Joseph,
Andre, Dinah, Assou, Abraham, Gloria, Kekeli, Odesmou, Noble, Winner,Lawoé,
Espoir en Maman !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!



Goedele op bezoek…”17 tinten warm”

een weeshuis bouwen... Posted on za, mei 16, 2015 11:46:08

Woensdag 1 april 2015 20u

Check – check en triple check! Mijn koffers staan gereed, goed gevuld en even zwaar!Je mag 2x 23 kg in de bagageruimte meenemen en 1 x12 kg als handbagage. De nodige papieren en paspoort zitten veilig opgeborgen.

Donderdag 2 april 10u

Mijn zus Hilde staat al voor de deur. Zij brengt mij naar de luchthaven. Eerst nog een tas koffie en enkele verhalen. Tegen 11u vertrekken we. De rit verloopt vlot. Tegen 11u30 staan we voor de schuifdeuren aan de Kiss en Fly. Na een stevige knuffel en enkele ‘hou je goed’ en ‘ veilige vlucht’ sta ik in de grote inkomhal onder het aankondigingsbord met uren van vertrek.

Tegen 12u verschijnt Lydia Etienne, Patrick Etienne die hun zus Ria in Lomé gaan bezoeken. Inne vervolledigt het gezelschap. Eerst inchecken en dan stillekesaan richting gate . Alles verloopt heel vlot. Na de nodige controles zitten we al snel in het vliegtuig en stijgen we op om 15u05.
Tijdens de vlucht wordt er gegeten, gelachen, gebabbeld een filmke gekeken en beetje gesoesd. Tegen 20u een tussenstop in Abidjan, Ivoorkust voor een uurtje en dan naar Lomé waar we omstreeks 22u.05 toekomen. Eens het vliegtuig uit slaat de warmte ons om de oren.
De klok wordt onmiddellijk 2u verder gezet. In Togo is het dus middernacht. De douaneformaliteiten verlopen vlot tegen alle verwachtingen in. Sylvia staat mij al op te wachten.
Het is een blij weerzien! Ria staat haar mensen ook op te wachten.
Sylvia en ik rijden naar de kamers in Lomé die zij nog steeds huurt. Na nog een uurtje bijbabbelen gaan we slapen! Heerlijk want ik ben wel moe . Het is toch wennen aan de warmte!

Vrijdag 3 april 6u

Sylvia is een vroege vogel en al snel uit de veren. Ze neemt eerst een douchke met koud water over het hoofd. Daarna is het mijn beurt. We eten een lekker vers ‘Frans’ broodje.. Dit is een erfenis vanuit de Franse koloniale periode. Het broodje met wat confituur smaakt mij heerlijk. Een tasje koffie erbij en alles dik in orde!

We gaan naar de bank om geld te wisselen (1 euro = 655,957 cfa ). We gaan boodschappen doen in de ‘betere’ plaatselijke supermarkt Ramco waar je toch veel producten kan kopen die je bij ons ook vindt. We halen mijn koffers op en rijden door naar Wli, naar Joko Kopé. Ik ben benieuwd!!

Tegen het middagmaal komen we aan. De weg tussen Lomé en Davié is hier en daar verbeterd. Dit is een grote baan met macadam met slechts 2 rijstroken. Enkele tientallen meters ernaast is de aanleg bezig van een nieuwe grote baan met meerdere rijstroken. Op diverse plaatsen zijn talrijke huisjes (lees: krotten) afgebroken en het steenpuin ligt daar gewoon langs de weg.

Als we de stad uitrijden is het daar een drukte van belang. Vrachtwagens rijden af en aan. Het gaat hier om vrachtwagens die naar en van Burkina Faso, Ghana en Benin rijden.

Om Burkina Faso te bereiken is er die bewuste 2-vaksbaan waar alle verkeer langs moet richting noorden. Ook vrachtwagens gevuld met allerlei materialen voor de werken aan de nieuwe baan rijden hier af en aan.

Er is een oprit en afritten complex aangelegd om de haven sneller te bereiken. De baan rond de haven is ook serieus verbeterd.

Nu, het rijden is één ding, de manier van rijden is een ander ding!! Taxi-moto’s steken heel wat toeren uit en sommige chauffeurs nemen heel wat onverantwoorde risico’s! het is terug wennen.

Na Davié en betalen van péage (nog zo’n erfenis ) nemen we de route naar Wli. De zandweg uit mijn herinnering is wel verbreed en op diverse plaatsen zijn de putten opgevuld met zand. Anderzijds zijn er nieuwe diepe sporen gemaakt door de zware camions die daar passeren om te weg te verbreden.
We naderen het weeshuis en het eerst wat ik zie is natuurlijk de muur rond het ganse perceel.
Die muur is een echte verbetering en dient voornamelijk ter bescherming van de bewoners van Joko Kopé. In de muur zijn 2 poorten. We nemen de verste die door de bewaker Komlan wordt geopend. Dit is 1 van zijn taken. Hij herkent mij en begroet me met een brede glimlach en een ‘bonjour tata’.

Tata is een verbastering van tante en iedere vrouw die iets minder jong is en geen maman is, wordt hier aangesproken met tata. Heel handig vind ik dat. De oudere mannen worden aangesproken met tonton (verbastering van oncle) (?)

Na het binnenrijden parkeert Sylvia de auto op zijn plaatske vlakbij de gebouwen van het weeshuis.
De kinderen staat ons op te wachten en na het uitstappen komen ze één voor één ons begroeten: bonjour maman, bonjour tata! Koffi, de opvoeder en animator begroet mij met het klassieke “bonne arrivée tata”. Vincent , hoofd van personeel en coördinator komt ons ook begroeten.

De nieuwe kinderen Gloria en Odesmou kende ik nog niet. De anderen zijn stevig gegroeid! Daniël en Wisdom zijn echt groot geworden en ondertussen 14 en 13 jaar oud. Joseph is 12j, Dinah is 11j, Assou is 10j, Gloria is 9j, Abraham is 8j en Odesmou de benjamin is 4j. Gloria en Odesmou komen ook heel spontaan dag zeggen.

Wat mij onmiddellijk opvalt is de witheid van de ogen naast de pupil. Voorheen was dit eerder geelachtig of een beetje rooddoorlopen. Nu kijken zij stralend uit hun ogen. Dit is een blijk van gezondheid. Sylvia beaamt dat de laatste maanden er geen zieke kinderen meer zijn geweest. Zij vertelt dit aan de kinderen en herhaalt nog eens naar hen toe hoe belangrijk een goede hygiëne toch wel is. De kinderen knikken zeer overtuigend dat ze het begrepen hebben. Ook een goede voeding met meer variatie blijkt toch resultaat te hebben. Tata Jeanne de kokkin heeft een cursus gevolgd en deze rendeert. Zij maakt lekkere gerechten en er komt regelmatig vis en kip op het menu.

Er zijn 2 warme maaltijden per dag. ’s Middags rijst of pasta of bonen met één of andere saus en vis of kip. De kip is niet zoals bij ons hoor, eerder aan de magere kant maar desalniettemin toch vlees.

’s Avonds is er het nationale gerecht : de pâte die wordt gemaakt van maïsmeel en water. Hier wordt ook een saus bij gegeten.

De pâte wordt in een vorm gegoten en na afkoeling wordt die omgedraaid op een bord. (zoals bij pudding bv) de pâte wordt met de rechterhand gegeten. Je neemt een stukje pâte en met dat stukje door de saus en dat eet je dan op. Ik moet eerlijk toegeven…………..pâte is niet aan mij besteed. Ik heb dat het eerste jaar geprobeerd maar neen, toch liever niet! Ik eet wel een overschotje rijs of pasta of een stukje brood. s’ Morgens wordt er altijd brood gegeten en op zondagavond is het bij uitzondering ook brood met chocomelk. De kinderen vinden dit heerlijk. Zij smeren dan zelfs mayonaise op hun brood. Ik vraag mij of dat nooit gaat kabbelen in hun maag samen met die chocomelk!

De koffers worden uit de auto gehaald en naar de gastenkamer gebracht. Ik ben een hele tijd bezig met koffers uit te laden en alle zaken op hun plaats te leggen. De diverse cadeautjes worden in zakken gedaan. Ik heb drie grote zakken vol. De kinderen zien die zakken en zijn heel nieuwsgierig. Cadeautjes zijn voor hen het summum van geluk!

Maar ze moeten wachten. Ik zet mij ben hen op de mat in de schaduw en laat hen wat vertellen. Nadien gaan de kinderen douchen en eten onder toezicht van Koffi. Sylvia en ik eten in de keuken naast de gastenkamer. We hebben heel wat bij te babbelen.

Jeanne heeft een hele pittige saus met veel piment gemaakt. Het vuur komt mijn oren uit. Groene en rode piment (pepertjes) zijn een vast onderdeel van de voeding. De kinderen zijn eraan gewend maar ik zeker niet. Jeanne wordt verwittigd en belooft minder piment te gebruiken nu ze weet dat ik er ben. Ik zal Jeanne later begroeten.

Na het middagmaal is het verplichte platte rust tot een uur of 3. Nadien mogen ze een boekje lezen , met de kaarten spelen of iets anders. De meesten kiezen voor de strips van ‘bob et bobette’ . Odesmou speelt met zijn autootjes.
Op een gegeven moment begint hij te trommelen en te dansen. Geweldig om te zien wat een ritmegevoel dat ventje heeft. De andere kinderen volgen hem op rij en zingen en dansen en klappen in hun handen. Sylvia en ik doen ook mee! Ik had het moeten filmen!!

Tegen 17u maken enkele kinderen de pâte want Jeanne is er niet. Avondmaal tegen 18u30. Het is echt donker nu, afwassen en refter uitkeren, tanden poetsen en slapen. Alle kinderen gaan op hetzelfde uur slapen maar de oudsten zullen wellicht op hun kamer nog wat lezen of kaarten.
Wij eten nadien in het kleine keukentje. Vincent komt er ook eventjes bijzitten.
Wij gaan ook slapen tegen 21u30. Ik ben moe maar voldaan.

Zaterdag 4 april

Ik sta op rond 7u. Sylvia en de kinderen zijn al op om 6u. Zij zijn hun vaste klusjes aan het doen waaronder de vloer van de buitengang poetsen. Het werk wordt verdeeld. Nadien gaan zij ontbijten met brood en choco of smeerkaas of confituur. Koffi is ook gearriveerd en blijft bij de kinderen.

Sylvia heeft al koffie gemaakt en komt samen met ontbijten. Het smaakt mij echt. De kippen leggen enkele eitjes die we morgenvroeg zullen opeten. Er zijn er tegen morgen voldoende voor iedereen , dus ook de kinderen. We blijven lekker lang zitten en babbelen maar door. Er is veel te vertellen. Koffi houdt de kinderen bezig. Zij moeten op vast dagen ook andere klusjes doen zoals onkruid verwijderen en het terrein proper houden met een borstel van gedroogde palmbladeren. In hun latere leven zullen zij ook klussen moeten doen wellicht. Sylvia wil van hen geen Europeanen maken die na hun terugkeer in de Togolese maatschappij hun draai niet meer kunnen vinden.

De kinderen gaan tekenen na de klusjes. Mijn dochter Karlien, leerkracht van het 1ste leerjaar in de school ‘De schatkist’ in Berchem heeft met haar kindjes van 5à6j tekeningen gemaakt bestemd voor de kinderen van Joko Kopé. De kinderen vinden de tekeningen heel mooi en leuk. Op hun beurt maken zij een tekening voor de kinderen uit België. De leeftijden worden er wel bijgezet.

Hier kruipt wel wat tijd in maar ze doen dat graag.

‘s Middags eten – rusten en spelen . Sylvia en ik gaan naar de les EWE. Ewe is een Togolese taal die in een groot deel van Togo en ook in de buurlanden Beni n en Ghana wordt gesproken. Voor mij zijn dat alleen klanken met hier en daar een Frans woord tussen. Sylvia zou graag de kinderen een beetje kunnen verstaan en kunnen tellen in het EWE. De 2 leraren zijn heel blij met onze aankomst. Het betreft hier een alfabetiseringscursus voor volwassenen. Er zitten enkele vrouwen en ook 2 mannen. De les is in het EWE, dus onbegrijpelijk. Wanneer ze beginnen met getallen kan Sylvia wel beter volgen. Op een bepaald moment wil de leerkracht mij uitleggen dat 10 x 10 100 is en hij doet dat door 10 stokjes samen te binden met een koordje en dat in het Frans te stellen dat als ik er nog zo’n 9 bijdoen ik aan de honderd kom. Ik durf Sylvia niet aan te kijken en blijf even serieus knikken dat ik het begrepen heb. Er volgen nog hilarische momenten waarbij Sylvia haar bekende schaterlach begint die moeilijk te stoppen is. De mensen nemen ons niks kwalijk! De les duurt 2uur. En dat is meer dan voldoende.

17u terug naar huis.
Er volgt het ondertussen bekende scenario: douchen – eten –afwas – opruimen – tanden poetsen en slapen.
Wij eten ook in het kleine keukentje en gniffelen nog na over het verloop van de middag.
Slapen rond 21u30. Het is vroeg dag!

Zondag 5 april – PASEN

Opstaan rond 7u, ontbijt met koffie, brood en een eitje! Hm lekker!

Daarna maken we ons klaar om naar de kerk te gaan voor de paasviering. De dienst begint om 9u. Sylvia en de kinderen gaan naar de Evangelische kerk. Deze kerk werkt ook met de bijbel. Tijdens de viering wordt er heel veel gezongen. Er zijn wel drie koren waarvan één echt wel professioneel (in zoverre ik daar kan over oordelen) Mannen- en vrouwenstemmen klinken heel zuiver.

Odesmou die oorspronkelijk uit het dorp afkomstig is, mag mee de zang begeleiden samen met volwassenen. Zo’n dreumes van vier jaar die daar met een ernstig gezicht mee op een trommel het ritme aangeeft! Gewoon geweldig om dat snoetje te zien.

De dienst is grotendeels in het EWE maar ook regelmatig volgen er ook Franse teksten, waardoor ik toch een beetje meer kan volgen.

Tegen de middag zijn we terug in joko Kopé. Jeanne heeft een lekkere schotel gemaakt met minder piment van rijst, tomaat, aubergines en wortels en kip. Mmmmmmmmlekker!

Na het eten volgt de afwas en platte rust.
Wij drinken een tasje koffie en nemen er een koekje bij.
Hierna nemen we tegen 14u30 de auto en rijden richting Kovié om de rijstvelden te bekijken. De oudste jongens , Daniën ; Wisdom en Joseph mogen in de kofferruimte. Het onderste deel blijft gesloten en het bovenste deel blijft openstaan kwestie van een beetje frisse lucht. De andere kinderen kruipen op de achterbank. Dat lukt nog wel.

De rijstvelden is een klein uurtje rijden. De staat van de weg valt goed mee. Aangekomen bij de velden blijkt dat de oogst al voorbij is. We kijken wel uit over velden met fris groen. We passeren ook een onderneming waar de rijst gedroogd en gesorteerd wordt. Er is weinig activiteit.

We rijden terug naar Wli en de rest van de dag verloopt zoals de andere dagen. Moe maar tevreden!

Maandag 6 april

Vandaag gaan we op bezoek bij de chef du canton die woonachtig is in Tsevié. Deze man heeft toezicht en gezag over tien omringende gemeenten “ de villages” . Hij is zelf ook chef van Wli. Elke village heeft een chef.

Dit is te vergelijken met onze burgemeester. De man is een hele innemende persoonlijkheid en steunt Sylvia volledig in haar zienswijze op het runnen van het weeshuis. Het spijtige is dat deze man een hartpatiënt is. Hij heeft jaren geleden in Duitsland door toedoen vaan een Duitse vrouw een pacemaker kunnen laten plaatsen. Bovendien is bijna blind. Hij ziet nog een heel klein beetje en alles is wazig. Als je de man aankijkt merk je dat niet echt terugkijkt. Hij is dus beperkt in de uitoefening van zijn job. Sylvia kan bij hem terecht voor alle zaken en problemen die verband houden met de kinderen, school , het voeren van een beleid e.d.

Hij laat ons beloven dat we nog terugkomen tegen de tijd ik terug naar België vertrek. Wij worden heel gastvrij ontvangen en krijgen een lekker fris limonade aangeboden of een pils voor wie dat wil.

Terug naar Wli .

Na de middag en de rustpauze zijn de scouts gearriveerd onder leiding van Koffi. Het zoontje van Koffi is ook bij de scouts en komt dus mee spelen en voetballen. De kinderen houden ook van estafetten. Er wordt enorm veel gelachen, geroepen en aangemoedigd. Het is zo leuk om de kinderen te zien spelen en zich te amuseren!

Maar aan het mooie liedje komt ook een einde. Tegen 17u30 is de pret afgelopen. De scouts keren terug naar Wli-centre en onze kinderen gaan douchen en koken.

Na een vermoeiende maar heerlijke dag is het bedtijd. Odesmou kan zelfs niet meer eten, zo moe is hij. Hij houdt erg veel van slapen en is zo blij wanneer hij zijn bedje ziet.

Dinsdag 7 april

Vandaag gaan Sylvia en ik een dagje Lomé. We willen er eens tussenuit onder ons tweetjes. We hebben plannen o.m. langsgaan bij Jean (bevriend met Sylvia en die ook de auto onderhoudt), en daar iets drinken , Koliko eten (dikke fritjes maar gemaakt van de igname wortel) . We willen langs de post voor info rond de uren van de bus van de post die doorheen Togo van het zuiden naar het noorden rijdt tot in Dapaong. In die stad gaan we volgende week laptops brengen. Dit heb ik beloofd aan Mikke Maerschalck uit Rumst. Ik heb haar ontmoet op de Wereldwaterdag bij Hidroplus op 22 maart. Mikke ondersteunt “Yanfouom”, een school uit Dapaong. En als laatste boodschap langs “Moov” internetprovider om het abonnement te verlengen .

De plannen vallen in het water: Jean is ziek, er wordt geen koliko verkocht vandaag , de post verwijst ons naar de post in Tsevié en bij provider Moov zijn er nog een veertigtal wachtenden voor ons……… Aangezien we toch al in Lomé waren hebben we dan een gezellig dakterrasje opgezocht (een adres dat Sylvia kent) en daar in de schaduw genoten van een lekkere maaltijd van een frisse groene salade, krokante fritjes vergezeld van een glaasje rode wijn. (en water uiteraard). Nadien nog een koffietje om af te sluiten. Heel gezellig!

Bij het naar huis rijden stopt voor ons een busje waaruit een blanke man stapt. Deze wuift naar ons en doet teken om te stoppen. Wij denken dat die persoon iets wil vragen. Dichterbij komend ziet Sylvia dat het Luc betreft, de man van Jaqueline die beiden de vzw A Future for Togo ondersteunen.

魅力的なメリットがいくつもあるオンライン麻雀

Er volgt een hartelijke begroeting en over en weer enkele verhalen. Luc en Jaqueline steunen diverse weeshuizen in Togo. In juli komen zij voor een maand en spreken af met Sylvia om haar te bezoeken in Wli.
We rijden terug naar Wli. De avond verloopt zoals de andere avonden.
Weeral een leuke dag !

Woensdag 8 april

Rustdag – een dag waar niks gepland is…………

Opstaan – ontbijten – tasje koffie – babbeltje – wasje doen – de kinderen lezen hun geliefkoosde strips in de schaduw onder de notenboom.

Na de siësta gaan we kubben. Koffi, de animator kent het spel niet maar na enige uitleg doet hij geëngageerd mee. Het is nu eenmaal een spel met een winnen en een verliezende ploeg. De verliezers durven al eens een gezicht opzetten maar achteraf, sportief als we zijn gaan de winnaars proficiat wensen en ze allemaal de hand schudden. De gezichten trekken bij.

Na het spel volgt toch wel enige minder aangename aankondiging. De répétiteur is aangekomen. De kinderen krijgen herhalingslessen. Aangezien zij deze trimester zo goed als niets geleerd hebben is het op zijn minst belangrijk dat zij alle leerstof van oktober, tot december toch blijven onthouden. Zowel rekenen als taal wordt opgefrist en er volgt een ondervraging. Ik ben wel geïnteresseerd en benieuwd wat de middelbare school te bieden heeft. Ik stel Sylvia voor dat de oudste jongens hun boeken en schriften eens tonen. Sylvia stemt ermee in. Ik hou mij dus enige tijd bezig met Daniël en Wisdom. De lessen Frans zijn van uiteenlopende aard. Zij behandelen teksten van schrijvers uit Europa (voornamelijk Frankrijk) maar ook Togolese schrijvers. Ik overloop met hen enkele teksten en vraag om een aantal woorden te verklaren. Zij blijven het antwoord schuldig. Ze krijgen de opdracht de woorden die ze niet begrijpen op te zoeken in een woordenboek en de verklaring op te schrijven. De tijd gaat snel…….Voor we het goed en wel beseffen is het weeral etenstijd en zo goed als donker. We zien niets meer buiten . De rest van de leerstof is voor morgen.

De kinderen nemen hun douche, eten brood met chocomelk en na de nodige huishoudelijke arbeid gaan ze slapen.
Voor ons verloopt de avond zoals gewoonlijk.

Donderdag 9 april

Opstaan – ontbijt – planning om naar Tsevié te rijden ivm de uren van de bus voor Dapaong.

De lucht betrekt, grijze wolken komen aandrijven. Ja, lap hoor ik Sylvia zeggen…………..dat belooft regen, veel regen!

En inderdaad, haar woorden zijn nog niet koud of daar begint het! De regen op zich is niet erg, integendeel, de groenten kunnen het water goed gebruiken. Het is alleen dat het water door de wind tegen de muur en onder de deuren wordt gestuwd. Alle hens aan dek! Alle aftrekkers worden bovengehaald en met man en macht wordt het water zo goed mogelijk tegengehouden. Op een bepaald moment is de wind zo hevig dat vodden gaan vliegen en manden alle kanten uitschuiven. Het loopt gelukkig niet zo de spuigaten uit als de vorige keer. Na enige tijd wordt het wat minder, de wind gaat liggen en de regen valt met mondjesmaat recht naar beneden. Sylvia en de kinderen zijn opgelucht.

Stilaan is de zon daar terug en het leven van alle dag herneemt zijn gangetje.

Na de middag stelt Sylvia voor om de meegebrachte cadeautjes uit te delen. Assou, Abraham en Odesmou vallen in de prijzen. Assou krijgt o.m. enkele voetbaltenues waarmee hij superblij is. Er is ook een paaskuikentje bij uitgesneden in hout. Een leuke versiering. Die zal later opgehangen worden aan de buitenmuur van zijn slaapkamer . Abraham wordt verwend met speelgoed. Odesmou krijgt blaasbellenpotjes! Zijn oogjes schitteren! Hij vindt het geweldig…… al die kleurige bellen die uiteenspatten. Er zijn voldoende potjes voor iedereen. Weldra is een lieve lust om al die kinderen – en ook volwassenen – te zien bellen blazen. De ene bel al groter dan de andere, de ene bel al hoger dan de andere!. De kunst is een reeks bellen te blazen en hoe meer hoe liever. Het gejuich is niet veraf. Prachtig om zien . Dit is puur genieten!!


De cadeautjes houden niet op. De peter en meter van Odesmou hebben ook nog nieuwe voetbal meegegeven, de en al mooier dan de andere; Op één van die ballen lees ik “barça”. Dus Barcelona, verder reikt mijn kennis van voetbal niet. De ballen worden nog enige tijd in de kast gelegd. Het is niet de bedoeling dat alle nieuwe spullen onmiddellijk worden uitgedeeld zolang de oude spullen nog goed meegaan. Je kan en mag de kinderen op dat vlak niet vergelijken met onze kinderen. Hoe zal de toekomst voor hen eruit zien? Dat is niet geweten op dit moment.

Na al het spelplezier worden de twee oudsten verzocht zich bij tata Goedele te begeven samen met hun leerboeken. We bekijken samen de geziene leerstof. Er zit ook meetkunde bij (aiai) en breuken! Niet mijn favorieten! Die van hen ook niet! Taal , wetenschap geschiedenis , biologie vinden ze wel vrij leuk , althans daar hebben ze meer interesse in.

Zonder het echt in de gaten te hebben is het weeral schemering en tijd voor douche en bed.

Morgen vertrek ik voor drie dagen naar Kpalimé, Ik ga daar Irène opzoeken, het Togolese meisje waar ik in november 2013 een week mee op stap ben geweest. Of liever gezegd zij met mij!

Vrijdag 10 april tot zondag 12 april

Sylvia brengt mij tot in Lomé. Irène is zo lief om mij in Lomé te komen halen. Zij heeft daar een zus wonen waar ze kan logeren.

We komen Irène tegen aan de taxistandplaats richting Kpalimé. Dit is ongeveer 1,5 u rijden.

Sylvia rijdt terug naar Wli. Irène en ik nemen de taxi naar Kpalimé. We bezoeken eerst haar neef die tevens conciërge is in het huis waar ik vorig jaar heb kunnen logeren. Die neef Kokou werkt en studeert tegelijkertijd (uit noodzaak). Hij maakt ook prachtige beeldjes in hout, waarvan ik er vorig jaar enkele heb gekocht. We babbelen wat bij. Daarna gaan we met z’n drieën op zoek naar een hotelletje waar ik met Irène 2 nachtjes zal logeren.

Na dit in orde te hebben gebracht gaan we eten bij “Le bon vivant’. Dit wordt geleid door Jan afkomstig uit Deurne. Het is daar heel lekker en gezellig om te eten en heel betaalbaar. Hij gebruikt kwalitatieve producten. Het is leuk om in ’t Anwaarps te kunnen klappen. Hij woont daar definitief met zijn Togolese vrouw Hélène , 2 kinderen en zijn moeder die meehelpt in de zaak.

In de namiddag gaan we op bezoek bij de ouders van Irène. De weg ernaartoe bestaat uit putten en bezaaid met stenen. De huisjes van haar ouders en verdere familie zijn naar onze maatstaven klein, donker en sober. Er is wel elektriciteit wat al een groot voordeel is. Haar vader is bedlegerig en kan dus niet opstaan. Ik mag wel binnen in het kamertje waar hij op een matras op de grond ligt om een hand te schudden. De man is blij met visite! ’s Morgen en ‘s avonds wordt hij door enkele familieleden en/of zijn kinderen af zijn bed getild en in een rolstoel gezet om toch wat frisse lucht te hebben. Tijdens de dag is het veel te warm!

We zitten wat in de schaduw wat dieper in de “tuin” waar een grote groep mensen zit te babbelen en tchouketchou te drinken. Dit is een plaatselijk gebrouwen bier. Het klinkt fonetisch als tjouketsjou. Een schoonzus van Irène herkent mij van vorig jaar en komt onmiddellijk mij de hand schudden. Zij heeft duidelijk al enkele porties binnen maar op een vrolijke manier!

Dan terug op weg naar het hotel om ons op frissen. Onderweg toch nog een terrasje doen met een frisse pint of limonade.

We wandelen tot aan het hotel. Ook al is het warm op deze manier zie je wel wat van de omgeving hoe armoedig of vuil ook. De gebruikelijke manier om je te verplaatsen is het nemen van een taxi-moto.

‘s Avonds gaan we terug naar “le bon vivant” om de verjaardag van Irène te vieren. Ik neem stoofvlees met echte fritten! Het smaakt mij geweldig. Na de maaltijd naar het hotel en slapen. De kamer is koel en de lakens zijn fris! Heureusement!

Zaterdag gaan we na een ontbijt met koffie , omeletten en lekker brood op uitstap naar een koffie- en cacaoplantage. We nemen taxi-moto. Bij aankomst kan ik geen plantage ontdekken. De bomen en struiken staan door elkaar. Er zijn 2 medewerkers die enige uitleg verschaffen. We mogen sabbelen op een cacaonoot/boon die nadien terug in de grond wordt gestopt. De vrucht waar de noten in zitten ziet bruin en is langwerpig. Aan de overzijde van de baan bezoeken we een plantage waar diversiteit troef is. Daar vinden we ook ‘colatiers’ waarvan de vrucht groen is en colabonen rood. Even verderop is er en klein beekje waar op sommige dagen gezinnen een beetje verkoeling komen zoeken en de kinderen in het water kunnen spelen.

Er zitten een aantal jongens uit het nabijgelegen dorp aan het klieven van die noten . Zij hebben geen school wegens de staking die het hele land treft. Op deze manier verdienen zij een kleinigheid en doen ze zinnig werk .

We drinken ook versgebrouwen palmwijn. Deze is nog lekker fris en een laag alcoholpercentage. Als de wijn eventjes blijft staan stijgt dat percentage. Ik vind het niet slecht maar drink er toch maar niet te veel van.

Irène en ik wandelen terug naar het centrum. Onderweg nemen de taxi-moto want het is toch een heel eind te voet.

In Kpalimé terug gaan we op bezoek bij haar zus Noëline die gehuwd is met een Deen, Morten Morten. Het koppel baat een guesthouse uit om toch een inkomen te hebben. Zij wensen verder een project uit de grond te stampen waarbij jonge mensen worden opgeleid tot koks. Het is de bedoeling om te werken en ze te leren koken met plaatselijke producten op een gezonde manier. Hij acht het niet onmogelijk dat op termijn een Togolese kok of kokkin de overstap naar Europa maakt en daar de Afrikaanse keuken gaat promoten. Het gesprek verloopt in het Engels terwijl op de achtergrond Irène met haar zus in het EWE aan het ‘tetteren’ zijn.

We krijgen stillekesaan honger. Sinds het ontbijt hebben we alleen een beignet gegeten die verkocht wordt langs de straat. Er is één gelijkaardig restaurant aan “le bon vivant” in Kpalimé, dat wordt uitgebaat door een Fransman. Hij verkoopt voornamelijk pizza’s maar daar heb ik geen zin. We besluiten dus maar terug naar Jan te gaan. Irène heeft er ook zin in. Ik neem een lekkere hamburger op een broodje met een tomaat en beetje sla en fritjes. Je kan wel eten langs de kant van de weg in zo’n stalletje waar ze fufu maken, ook een heel bekend gerecht op basis van pâte met pindasaus. Maar Irène kiest toch voor stoofvlees met fritten. Zij wil dat graag proeven. Geen probleem!
Na afloop van de lekkere maaltijd en een “tot volgend jaar” keren we terug naar het hotel om te gaan slapen.

Zondag nemen we de taxi richting Lomé na eerst nog eens langs te zijn geweest bij haar ouders en familie.
We komen aan in Lomé , waar we een andere taxi nemen richting Davié. Daar komt Sylvia ons halen met de auto. Assou, Abraham Gloria en Odesmou zijn erbij. Zo’n ritje vinden ze heel gezellig. We doen nog enkele boodschappen en rijden naar het weeshuis.

Ondertussen is het weeral avond en etenstijd. Nadien bedtijd.

Maandag 13 april

De dag verloopt gelijk. Irène leert de kinderen wat kennen.
In de voormiddag moeten zij ook nog meepoetsen want in de namiddag wordt bezoek verwacht.
Tegen 13u komt Ria Etienne samen met haar zus Lydia en broer Patrick en nog enkele mensen op bezoek. Het gezelschap wordt rondgeleid en is opgetogen over wat zij te zien krijgen. Het gezelschap zit nog eventjes onder de notenboom in de schaduw. Tegen 15u30 vertrekken zij terug naar Lomé.
Na het opruimen lezen de kinderen nog of spelen met de kaarten.
Irène maakt zich klaar om terug naar Lomé te vertrekken. Vincent bestelt een taxi-moto die haar naar Lomé brengt.
Het was een blij weerzien. Ik hoop de volgende keer opnieuw enkele dagen met haar een streek te kunnen bezoeken.
De namiddag is snel voorbij. Koken – eten – afwassen – tanden poetsen – slapen.Sylvia en ik praten nog na over de afgelopen dagen.

Dinsdag 14 april

Morgen vertrekken we naar Dapaong met de laptops bestemd voor Yanfouom. Ik bel mevr Martine Sindja om haar te verwittigen. Een hele vriendelijke stem aan de telefoon.

Vincent rijdt naar Tsevié met zijn moto om ticketten te bestellen voor de bus die we morgen willen nemen. Het zijn gereserveerde plaatsen met een nummer. Ik ben benieuwd!

De kinderen spelen en krijgen herhalingslessen. Ik hou mij bezig met Daniël en Wisdom en kijk na wat zij hebben opgezocht. Ik bekijk ook het rekenen want dat ik blijkbaar moeilijk. De bewerkingen voornamelijk delingen is een heikel punt.
We houden het bij een rustige dag voor de rest. Ik doe een klein wasje en lees in mijn boek.
Ik ga op tijd slapen. De volgende morgen is het vroeg dag.

Woensdag 15 april

Sylvia is al opgestaan om 4u speciaal om bokes met een omelet te maken.
Om 5u sta ik op en maak me klaar. ik heb de vorige avond wel mijn rugzak in orde gebracht.

Tegen 5u45 staan de taxi-moto’s te wachten aan de poort. Zij brengen ons naar Tsevié van waaruit de bus vertrekt. De bus arriveert om 7u30 (half uur later dan voorzien). We moeten ong 600 km langs de hoofdbaan die in het begin vlot rijdt maar na enige tijd vol putten zit en met een hele hoop omleidingen langs zanderige wegen waarbij het zand zo opstuift dat die chauffeur onmogelijk een deftig zicht kan hebben. Hij rijdt dan ook bijna iedereen van de baan met zijn wild getoeter.
Onderweg zijn er een diverse stops van een tiental minuten. Dit geeft de kans aan de mensen op de bus om eens uit te stappen of iets te kopen. Aan de raampjes van de bus worden allerlei hapjes , drankjes en fruit aangeboden. Een banaan kan ik wel eten, dat is veilig. Voor het overige moet ik wel voorzichtig zijn. De “bokes met eike “ smaken wel !

Een hele dag in de bus! We komen aan Dapaong tegen 19u. Martine Sindja, directrice van Yanfouom staat ons op te wachten.
Zij heeft een wagen met chauffeur ter beschikking. Wat een luxe! Zij is een hele vriendelijke gastvrije vrouw. Zij neemt ons mee naar haar huis waar zij op de verdieping boven haar privéwoonst ruimte heeft voor vrijwilligers die daar komen helpen in de school. Wij mogen daar logeren.

Martine S stelt eerst alle mensen voor die daar ook verblijven. Nadien laat ze ons alleen. Het eten wordt naar boven gebracht. Een heerlijke groene salade en nadien een rijstgerecht. En fris water! Ook een heerlijk bed. We zijn blij in onzen tram te kunnen kruipen.

Donderdag 16 april

Wij maken ons ontbijt klaar. Er is Koffie, brood , confituur en banaan.

Tegen 8u30 komt de chauffeur ons halen en brengt ons naar de school voor middelbaar onderwijs. De school is een private instelling, opgericht in 2000 door Martine en heeft ondertussen meer dan 800 leerlingen. Het schoolgeld betreft (75 euro op jaarbasis. Voor sommigen leerlingen die in de lagere school blijk geven van een degelijke studiehouding en gemotiveerd zijn om te studeren , en die de financiële middelen niet hebben bestaat er een fonds die het schoolgeld betaalt.

Wij hebben dus laptops meegebracht vanuit België die bestemd zijn voor deze school.

http://www.yanfouom.net/rubrique38.html

http://www.yanfouom.net/

Wij bezoeken de school en krijgen een rondleiding.

In de klassen zitten gemiddeld 40 leerlingen. Per jaar zijn er 2 klassen. Op het moment dat wij er aan komen zit Martine een vergadering voor. Zij stelt ons voor en vertelt waarom wij daar zijn. Wij nemen enkele foto’s nemen en worden verder begeleid door andere personeelsleden. Door de staking die ook deze school treft zijn er slechts enkele leerlingen aanwezig die vrijwillig komen studeren. Alle anderen zijn naar huis of bij familie.

De chauffeur en 2 studenten houden ons de rest van de dag gezelschap. We bezoeken ook een weeshuis in Dapaong dat voornamelijk seropositieve kindjes opvangt waarvan de ouders aan aids zijn bezweken. Er wonen ong 70 meisjes tussen oj en 21 j. Tijdens onze rondleiding komt er een jonge vrouw op bezoek met haar 2 kinderen die daar zelf tijdens haar jeugd heeft gewoond. Zij is nu getrouwd en heeft het goed. De directrice is heel tevreden. De directrice die door de kinderen wordt aangesproken met “maman” vertelt hoe het eraan toegaat. De kinderen worden verdeeld in ploegen die elk hun dagdagelijkse taken doen. Sylvia voelt zich gerustgesteld omdat zij toch op dezelfde golflengte zit.

We bezoek ook een opleiding voor kleermakers (voor meisjes).
Nadien worden we door de chauffeur terug naar huis gebracht. Na de maaltijd vertrekken we tegen 15u richting “Mango” op zoek naar de nijlpaarden. Het is niet zeker dat we ze te zien krijgen maar dit was eigenlijk mijn reden om naar het noorden te willen gaan. Na een stevige rit van een dik uur zijn we bij het meer aangekomen. We moeten een kleinigheid betalen. Over een berm zien we het meer liggen. We kijken tegen de zon in. Het meer glinstert en opeens zien we de ruggen van de nijlpaarden op de waterlijn. Het is wel mogelijk om dichterbij te geraken. Opeens zien we dat er beweging in het water komt en de ruggen worden beter zichtbaar. De dieren zijn opeens zichtbaar tot aan hun poten. Je kan ook duidelijk de kop onderscheiden. Ik probeer tegen de zon is foto’s te nemen alhoewel ik geen steek zie. Op een bepaald moment opent één van hen zijn bek ! een geweldig zicht (spijtig genoeg heb ik alleen water getrokken). Dit is wel echt in de natuur en niet in de dierentuin. Dit is toch een andere ervaring . We blijven gefascineerd naar de dieren staan kijken. Na een half uur zakken ze terug onder water en zie je af en toe een hoopje nijlpaard verschijnen en weer verdwijnen. We vertrekken terug want we moeten nog een heel eind naar Dapaong en liefst voor het donker wordt.

Een van de studenten Koffi die ons begeleidt, zou graag zijn ouders een bezoekje brengen. Zij wonen trouwens “vlakbij”. De chauffeur gaat akkoord en wij dan ook maar zeker? Dat vlakbij blijkt een dik half uur verder weg te liggen . Zijn ouders en familie wonen in huisjes/hutten die zo specifiek is voor deze streek ‘de tamberma’ een bepaalde stijl van bouwen. We krijgen een cola en een pils aangeboden. De dranken zijn wel (te) warm . nadien hebben we het wel geweten. !! Wel gezellige en vriendelijke mensen waarvan een deel toch voldoende Frans kent.

Omstreeks 18u30 rijden we terug naar Dapaong waar we tegen 20u aankomen. Martine heeft al eens gebeld. Zij was een beetje ongerust omdat zij niet op de hoogte was. De studenten wonen wel bij haar en zij voelt zich verantwoordelijk voor ons ook.
Na het avondmaal gaan we onmiddellijk slapen.

Vrijdag 17 april

Vroeg opstaan om de bus te halen. De chauffeur en Martine brengen ons naar de bus die om 6u de terugrit aanvangt. Na weer een hele dag te rijden afgewisseld met enkele stops komen we rond 18u30 aan in Tsevié. Onderweg hebben we wel regen gehad maar hier is het droog gelukkig. We moeten nog met taxi-moto van Tsevié naar Wli langs een zandweg met regelmatig een put of stenen. Dit lukt allemaal heel vlotjes! Aangekomen aan het weeshuis staan de kinderen ons op te wachten en komen al juichend op ons af! Dat was leuk!

Kort nadien is het etenstijd en slapenstijd. Morgen vertellen we wel……………..

Zaterdag 18 april

Mijn laatste volledige dag in het weeshuis.
We moeten terug bij de chef op bezoek. Hij heeft verschillende keren gebeld.We zijn daar tegen 11u15. We krijgen net als de vorige keer een hartelijk ontvangst. Er wordt over koetjes en kalfjes gebabbeld. We krijgen ook een lekkere salade voorgeschoteld als voorgerecht en een bord met pâte . Ik zie dat echt niet zitten maar eet enkele hapjes. Sylvia voelt zich niet opperbest en houdt ook de boot af.
Opeens moet ik mee met de dochters van de chef. Ik weet niet waarvoor. Zij neme mij mee het huis in en ik moet een kleed passen. Zij hebben op zicht (van vorige keer) een kleed gemaakt dat bijna gegoten zit. Hier en daar moet er een aanpassing worden gemaakt. Op zich vind ik het een heel mooi kleedje. Of ik het in België zou dragen weet ik nog niet.

We vertrekken terug naar Wli. Het is ondertussen bijna 15u geworden. Ik hou me nog bezig met Daniël en Wisdom met enkele rekenoefeningen. De andere kinderen krijgen ook herhaling.

Zondag 19 april

De laatste dag is aangebroken. In de voormiddag zoek ik mijn spullen bij elkaar en vul mijn koffers.
Mijn koffers zijn nu veel minder zwaar. Ik loop over het terrein en neem nog enkele foto’s van o.a. onze prachtig beschilderde container, de bijgekomen gebouwtjes, het speelterrein en het beschaduwde plekje waar het gezellig vertoeven is….

Ik ga nog bij de kinderen zitten, en babbel nog wat met hen en speel met Odesmou met de autootjes.

Na het middagmaal neem ik afscheid van de kinderen die aan hun siësta beginnen. Een dikke knuffel een dikke zoen en een “au revoir” . Ik zal ze toch missen die lieverdjes!

We rijden naar Lome waar Sylvia nog foto’s voor haar blog en andere foto’s op een stick zet. Tegen 17u is alles ok. Ik neem een douche en tegen 18u gaan we pizza eten bij een restaurantje uitgebaat door Fransen met Afrikaanse obers.
Dan is de tijd gekomen om ook van ons maman afscheid te nemen.

Sylvia en ik nemen een taxi tot aan de luchthaven. Dit is veel gemakkelijker. Tegen 19u30 begint de registratie van de terugvlucht en mag ik de luchthaven binnen.

Een dikke zoen en knuffel en Sylvia vertrekt terug naar Lomé om daar te slapen en de dag erna terug naar Wli te rijden. Haar leven gaat daar voort.

Ik vertrek terug naar België waar dat van mij verder gaat.

Ik heb een hele mooie ,deugddoende, leerrijke ervaring achter de rug!

Ik geniet nog na bij het schrijven van deze blog!

………………tot ik terugkeer

Tata Goedele



2015…de eerste maanden van een nieuw jaar

een weeshuis bouwen... Posted on zo, mei 03, 2015 12:07:15

Beste vrienden,

Na lang, lang wachten, toch weer wat nieuws van het thuisfront.

Ja, we moeten toch wel even terug naar 2014 i.v.m. enkele belangrijke nieuwspunten…

De kerstexamens van de kinderen zijn goed verlopen, alhoewel ik het één en ander verwachtte. Blijkt nu dat de kinderen het op school beter doen dan tijdens de herhalingslessen thuis.
Bij het afroepen van de resultaten is ons maman toch maar even gaan meeluisteren. Daniël 4de en Wisdom 6de in het 1° middelbaar. Joseph 1ste , Dinah 7de, Assou 6de, Gloria 4de en Abraham 1ste. Ook Odesmou werkt goed in het eerste kleuterklasje.

Na de kerst- en nieuwjaarsdagen zijn de stakingen in school weeral goed aan de gang. Vanaf april, de hele maand geen school (ook door de verkiezingen die op til zijn). Er is dus ook geen paasexamen geweest.

In december hebben we 2 verjaardagen gevierd, nl Dinah die 11 is geworden en Daniël die zijn veertiende verjaardag vierde.

Tijdens de voorbereidingen voor het kerstfeest, hebben we bezoek gehad van de chef (du canton) en Sébastien. Sébastien is lid van de vzw Togokids. Deze vzw is een kleuterschooltje aan het bouwen voor de kleuters van Wli. De bouwwerken zijn gestart en vorderen goed.
Er is nood aan zo’n gebouw want de kleuters zitten nu in een lokaal dat eigenlijk bestemd is voor de lagere school, die ook plaats tekort hebben.

Om de kerstdagen op te fleuren hebben de kinderen zelf voor decoratie gezorgd. Van gekleurd papier hebben ze mooie slingers gemaakt. Zelfs plastieken flessen zijn omgetoverd tot creatieve versieringen.

Op kerstdag zijn we , zo fier als een gieter, samen naar de kerstviering geweest. Wij droegen allen kledij van dezelfde stof. De jongens droegen een zwarte broek met daarop een hemdje met dezelfde print. De meisjes hadden een typisch Afrikaans kleedje aan in diezelfde print. Een mooi geheel!

Tata Jeanne had voor een hele lekkere maaltijd gezorgd met een zelfgeslachte haan. Alle tafels werden buiten onder de bomen gezet waar het toch wat koeler is.
De generator werd aangezet om toch enkele noten muziek uit de installatie te krijgen en aldus…………feesten maar! De kinderen hebben zich helemaal kunnen uitleven in het dansen.
Het was een hele mooie en gezellige kerst!

Op oudjaar hebben we een kampvuur gemaakt. De scouts waren er ook bij aanwezig . Daar had onze opvoeder/animator voor gezorgd. Djembé en andere muziekinstrumenten zorgden voor de nodige ambiance en al zingend en dansend werd het nieuwe jaar ingezet.

Op nieuwjaarsdag was het weer feest! Natuurlijk hoort cadeautjes openmaken die meters en peters hadden opgestuurd er ook bij!

Begin januari heeft Odesmou bezoek gehad van zijn grootouders. Dit is wel vlot verlopen maar het was duidelijk dat Odesmou die nog maar 6 maanden bij ons was de hele situatie niet goed begreep. Tenslotte is hij nog klein (4j).

De verpleger van dienst bij het dispensarium van Wli heeft ons enkele muskietennetten geschonken, waarvoor wij enorm dankbaar zijn.

Begin januari was er ook een algemene vergadering voor het personeel om de beste wensen over te maken en een terugblik te maken naar de gebeurtenissen van 2014. Ook hebben we besproken wat kan verbeterd worden in 2015. Het was en hele toffe vergadering waarin iedereen zijn of haar mening heeft kunnen zeggen. De bijeenkomst werd afgesloten met een nieuwjaardrankje.

In de lagere school werd een voetbaltoernooi georganiseerd waarbij verschillende ploegen van verschillende scholen aan deelnamen. Wli is tot in de finale geraakt en jammer genoeg één bal teveel binnengelaten.

Wat de gezondheid van de kinderen betreft is alles ok. Enkel Dinah heeft een infectie gehad aan haar hand waarvoor een kleine operatieve ingreep noodzakelijk was.

De hondenfamilie kende wel problemen. Goby, die een 7-tal kleintjes op de wereld had gezet, heeft jammer genoeg door een virale infectie 6 kleintjes verloren en is er zelf ook aan gestorven, ondanks de medische zorgen. Dit heeft ons allemaal toch zeer diep geraakt. We hebben dan toch 1 kleintje, met de naam ’Louby’ kunnen redden.

In de keuken van tata Jeanne kwamen we voor een grote verrassing te staan! We hadden al enkele weken bezoek van muizen. Dus, alle dagen controle achter het fornuis want daar verstoppen ze zich graag. Op een vrijdagmorgen hoorden de kinderen lawaai en gerommel in het fornuis. Het deurtje waarachter de gasfles staat werd geopend en tot onze grote verbazing en ook wel verschrikking lag daar een grote slang, helemaal opgerold in de kleine ruimte, onder het rooster waarop de gasfles staat. Niet te geloven! Iedereen paraat op afstand weliswaar met de nodige wapens, zoals een stok of een coup-coup, om de slang uit het fornuis te lokken en ze te doden.

Komlan, onze bewaker is hier zeer bedreven in. Met één slag kon hij het dier doden. De slang werd onmiddellijk verbrand en de as werd in een putje begraven zoals het hoort. Dat was toch even schrikken!

Onze groetentuin doet het zeer goed. We hebben onlangs een waterkraan geplaatst en tuinslangen aangekocht om het besproeien te vergemakkelijken. Onze aardnootjes zijn reeds gezaaid.

De bomen werden gesnoeid in de hoogte zodat zij meer in de breedte groeien en meer schaduw geven. De bladeren vormen een natuurlijk dak. Dit was een hele karwei! Met z’n allen aan het werk. De afgezaagde takken vormen brandhout voor de keuken buiten. Hier maken de kinderen op sommige dagen het nationale gerecht nl de pâte, gemaakt van water en maïsmeel.

Enkele nieuwtjes aangaande onze bouwwerken:

De container werd verplaatst verder naar de muur. Er werd een stevige beton gegoten zodat er geen risico is op verzakking. De container werd beschilderd met leuke Afrikaanse tafereeltjes.

De berging voor de molen om maïs te malen, de berging voor de stroomgenerator en het hondenhok zijn afgewerkt. De berging voor de molen staat op enkele meters van de woning van de bewaker.
De berging voor de generator is gebouwd tegen de muur aan verder weg en uit het zicht van het weeshuis zelf. De generator moet nog vanuit de berging worden aangesloten. Indien wij nu de generator willen gebruiken moeten we deze op de binnenplaats zetten wat toch wel wat extra decibels meebrengt.
Het ruime hondenhok staat aan de andere kant van de woning van de bewaker.

De onderhoudsschilderwerken aan de gebouwen en de muur zijn reeds begonnen.

Er werd ook een afdak geplaatst vlakbij de grote ingangspoort naast de woning van Komlan, de bewaker. Hier stalt tata Jeanne haar brommer. Ook bezoekers met een fiets of brommer kunnen deze hier stallen. De ‘gezinsauto’ staat nu ook onder een stellingplaats maar dichter bij huis.

Het leven gaat voort in het weeshuis. We ontvingen bezoek van een 16-tal studenten van de universiteit van Lomé. De chef van het kanton Wli en enkele notabelen hebben hen begeleid.

De studenten waren zeer geïnteresseerd en hebben vele vragen gesteld.

Tijdens een feest in Wli-centre waar ik met de kinderen naartoe ben geweest was radio Lomé ook van de partij. De bedoeling was om Wli-centre een beetje in de kijker te zetten. Er werd live uitgezonden. De kinderen mochten vragen beantwoorden aan de micro en kregen cadeautjes bij de juiste antwoorden. Dans en muziek ontbraken niet. Een heel leuk evenement!

Verder heb ik een interessante vergadering bijgewoond waarbij de directies van alle scholen van Wli aanwezig waren. De besproken onderwerpen waren voornamelijk de staking van de leerkrachten, ouders die hun kinderen niet stimuleren om te leren, nalatigheden van de onderwijzers en het algemene slechte gedrag van de leerlingen.

Ondertussen is het einde van maart in zicht. Het regenseizoen komt op gang. Bakken water die uit de lucht vallen en één en al modderbad.
Eén voordeel; de regen doet wel goed voor de groetentuin en de maïs.
Laat maar groeien!

Op regelmatige basis lassen we ook nog een knutseluurtje in, maken van juweeltjes en armbandjes…

Op 2 april is ons tata Goedele gearriveerd. Haar verhaal volgt in aparte blog met eveneens foto’s.

Daar ik met Nieuwjaar niet de kans heb gehad wil ik nu dan toch iedereen nog eens hartelijk danken voor het fijne jaar 2014 dat zo goed als zorgeloos is verlopen, dankzij de grote steun van jullie allemaal.

Akpeloo!!!!

Vele lieve groetjes van de Joko TogoKids!
xxx



Volgende »