Blog Image

Sylvia Roovers & de TogoKIDS

een weeshuis bouwen...

In oktober 2010 vertrok Sylvia definitief naar Togo om daar haar leven verder te zetten in functie van weeskinderen.
Hier kunnen jullie het reilen en zeilen rond haar vrijwilligerswerk en de bouw van ons weeshuis volgen. (ga ook eens een kijkje nemen op www.jokotogo.com)

2014…Nieuws van de laatste maanden in Joko Kope

een weeshuis bouwen... Posted on zo, december 14, 2014 11:54:24

Hallo lieve vrienden,

Ja, de tijd staat niet stil. En de activiteiten hier in Joko Kope gaan steeds door.De schoolvakantie voor de kinderen hier in Togo duurt langer dan de vakantie in België.De lessen zijn hervat op 29 september.

In augustus hebben we enkele malen naar de voetbalmatch gaan kijken in Wli-centre, onze village. Jammer genoeg heeft onze thuisploeg niet gewonnen.

Begin september zijn de voorbereidingen voor school hier in Joko Kope reeds begonnen. O.a. de nieuwe schooluniformen laten maken voor Daniel en Wisdom. Zij gaan nu naar het collège en dragen vanaf nu de verplichte “lange broek”. Ook onze benjamin Odesmou heeft zijn eerste schooluniformpje in zijn bezit. De boeken en schriften reeds gekaft, de schooltassen gevuld met het nodige schoolmateriaal. Klaar voor de eerste schooldag.

In afwachting hebben we nog een voetbaltornooi georganiseerd voor de jeugd in de village. Deze had plaats op het publieke voetbalplein. Er waren prijzen te winnen: voetbalen, medailles, een zakcentje voor de ploeg en de beker die elk jaar rondgaat. Dit tot groot jolijt van alle kids.

Om de vakantie af te sluiten hebben we nog een spelnamiddag georganiseerd op ons speelterrein hier in Joko Kope. De klassieke spelen zoals; zakkenlopen, kruiwagen lopen, een appel bijten in een teil water, geblinddoekt een papier doorknippen aan een koord enz……. Dit alles samen met de scoutskinderen van het dorp.

Op 18 september ben ik vertrokken naar België voor 10 dagen. Ik mag zeggen dat het een goed gevulde 10 dagen waren.

Bezoekjes overal waar het kon, de jaarlijkse presentatie in school CADE, 5e maal op rij, waarvoor héél véél dank aan de Directie en het personeel, aan de steeds erg enthousiaste en geïnteresseerde leerlingen en aan de mensen die via deze weg ons project steunen.

Een bezoek aan het Tropisch instituut voor de nodige inentingen die herhaald moesten worden, een dagje Brussel om belangrijke papieren te regelen, een beetje opruiming in de stockeerplaats en zeker niet te vergeten, de georganiseerde avond van Joko Togo, waar ik in kleuren en geuren kan vertellen over het leven hier met de kinderen en waar ik veel mensen terugzie met het hart op de juiste plaats. Ook dikke dank je wel aan de leden van de vzw Joko Togo en de vrijwilligers die zich deze avond ingezet hebben om ons daarin te helpen.

De kinderen bedanken hun meter en peter voor de leuke cadeautjes die jullie meegegeven hebben. Ze hebben er van genoten om ze uit te pakken en ze doen goed dienst hoor.

Op 28 september, laat op de avond, ben ik aangekomen in Lomé. Afspraak met de taxichauffeur om 4 uur in de ochtend om mij naar Wli te brengen. Ja, de 4×4 ‘Entouca’ blijft in Joko Kope staan tijdens mijn verblijf in België . Veilig en goed beschermd. Rond 5.30 u was ik in Wli.

Ja, ‘ons maman’ mag toch de eerste schooldag van onze kinderen niet missen he? En de allerkleinste naar de eerste kleuterklas brengen. Wat een enthousiasme als de kinderen thuiskwamen van school.

En ja, de oudervergaderingen volgden. Eerst in het collège, daarna in de lagere school en de kleuterklas. Er is niet alleen de armoede die parten speelt, maar ook de moedwil van de ouders die niet “willen” betalen om hun kinderen onderwijs te laten volgen. Jammer genoeg. Ja, eerlijk gezegd , ik moet soms op de tanden bijten om mijn mening niet te uiten hoe ik er over denk. Dit kan me veel problemen kosten, dat weet ik reeds uit ervaring. Dus, horen zien en zwijgen in dit geval. Alhoewel … ik heb toch wel een woordje geplaatst hoor.

Begin oktober hebben we bezoek gehad van Anne en Dominique die hun adoptiezoontje zijn komen ophalen in Togo. Echt een héél tof bezoek en fijne gesprekken gehad, Antonio die nu zijn leven gaat maken in België. Hij is in zeer goede handen terecht gekomen. Schitterend en zeer ontroerend. Anne en Dominique hebben onze kids verwend met toffe cadeautjes en educatief materiaal. Zij hebben ons al eerder financieel gesteund gedurende al de tijd. Bedankt Anne en Dominique en veel geluk met jullie zoontje Antonio.

Antonio, héél véél groetjes van ons en onze kinderen hier, en doe het goed ginder he.

Later zijn Stijn(een collega van Anne)die ik ontmoet heb in het vliegtuig en zijn vriendin Valérie die in Lomé woont ons ook een dagje komen bezoeken. Heel leuk.

Verder bezoek van familie voor Wisdom, bezoek van nonkel en grootmoeder voor Gloria, bezoek van nonkel voor Daniel.

Onlangs bezoek van 2 sympathieke dames Yvonne en haar nicht. Yvonne is uitbaatster van een chambre d’hôte in Lomé. Heel knap ingericht en een pracht van kleuren. Anne en Dominique met zoontje Antonio hebben daar een maand gelogeerd. Via deze weg hebben wij elkaar leren kennen. Ook zij hebben onze kinderen verwend met lekkers en mooie dingen.

Op gebied van de gezondheid van de kinderen, hebben we toch wat te kampen gehad met ziektes. Joseph heeft malaria gehad in lichte vorm die snel genezen is door het nemen van medicatie. Gloria heeft vele wondjes gehad aan de 2 benen, oorzaak onbekend(insecten?), die op zich ook snel genezen zijn na het geven van een injectie en door het nemen van medicatie. Abraham heeft de dikoor gehad. Een week thuis van school, de nodige medicatie en een beetje minder lichamelijk contact met de andere kinderen in de mate van het mogelijke om de anderen te beschermen tegen besmetting.

Assou had een zware verkoudheid. Jaja, dat kan hier ook met al die zon, met een 2-tal dagen koorts als gevolg. Daarna, door zijn gejaagdheid en altijd de eerste te willen zijn (behalve met de resultaten in school dan), is hij tijdens de schooluren in het struikgewas gevallen met een diepe snijwonde in de bil als gevolg. Ja, het gras van de brousse is absoluut niet te vergelijken met onze gazon .De school heeft hem laten verzorgen in het dispensarium in Wli. De wonde is dichtgeniet, daar ze te diep was om zo te genezen en de nodige medicatie is gegeven. Daarna heb ik hem laten vaccineren tegen tetanos (vernieuwing) om zeker te zijn. Ook onze Odesmou heeft regelmatig een verkoudheid. Ja, wat wil je, al de kindjes in het eerste klasje met hun snotneusjes. De ene is nog niet genezen of de andere begint terug. Ondertussen is hij beschermd tegen polio via een team van het Ministerie van Gezondheid. Die doen regelmatig een campagne om de kinderen te vaccineren om sommige ziekten te voorkomen.

De activiteiten van de kinderen gaan gewoon door. Studeren voor school, het is echt wel nodig. Dit jaar is het voor sommige onder hen echt wel moeilijk alles te begrijpen. Dankzij het goede werk van de “repetiteur” wordt het hen nog eens extra goed uitgelegd. Verder sport, spel, knutselen, uitstapjes, voetbal….

Onlangs hebben we 2 goals laten maken om de voetbal een beetje echter te maken. Gedaan met de zware stenen te versleuren om hun goal af te bakenen.

Ja, onze kinderen worden steeds groter en veranderen. Dat is het leuke van de job. Met onze benjamin die erbij gekomen is , is het soms lachen geblazen. Daniel en Wisdom zijn volop in hun puberteit met de nodige probleempjes zoals pubers hebben. Onze meisjes doen het niet slecht. Dinah blijft een beetje stilletjes en Gloria past zich meer en meer aan. Het begin was moeilijk voor haar. Onze Joseph hangt zo’n beetje tussen de 2 leeftijden. Hij “voelt” zich veel groter dan zijn leeftijdscategorie, maar kan ook niet zo mee met de jongens die reeds naar het college gaan. Dit maakt het voor zichzelf moeilijk. Assou en Abraham zijn als een tweeling. Je kan haast zeggen, Laurel en Hardy. Handen vol met hen. Assou die een beetje te vol leven zit en alle deugnieterij uitsteekt en op het moment niets wil doen voor school , maar dat weet je van hem. Abraham daarentegen doet meer zijn best op school en zit ook vol deugnieterij, maar is heel stil en langzaam en verzwijgt alles. Voor hem is het helemaal niet erg als een ander gestraft zou worden door de waarheid zelf niet te zeggen , snap je? Maar, ze zijn een beetje gesaboteerd door Odesmou die meer en meer franse woordjes leert en heel fier is als hij het tegen mama kan komen zeggen wat hij gehoord of gezien heeft.

Boeiend en amusant. Zoals elke ouder ervaart, steeds probleempjes oplossen. Niet altijd even makkelijk, maar het hoort erbij.

Nu is het even studeren geblazen nu, want de kerstexamen zijn in aantocht. De oudsten zijn reeds begonnen.

Wat de groentetuin betreft, die doet dat zeer goed. We hebben soms te veel van sommige groenten op één bepaald moment. Die worden dan door iemand verkocht op de markt . Van die opbrengst kunnen we dan weer andere zaden en meststoffen kopen om verder te werken . We hebben 2 tuinmannen die dat werk samen willen doen en ze doen dat zeer goed. Zij onderhouden ook ons terrein(dat we mogen gebruiken van de Chef) waar we de maïs planten en oogsten. Ook onze haag wordt regelmatig gesnoeid in samenwerking met onze bewaker. Een team dat tof samenwerkt.

De bloembakken rondom de terrassen die we verder gevuld hebben met zand, zijn ondertussen bewoond met mooie planten en bloemen.

De rieten hut die dienst deed in het begin voor de bewaker, hebben we noodgedwongen moeten afbreken, daar de termieten hun best deden om de houten ondersteuning volledig op te vreten. De fundering dient om op latere termijn het klasje te bouwen. Daar zal de repetiteur de kinderen hun bijlessen geven. Ondertussen doet hij dit in de refter en de bibliotheekkamer.

De bouwwerken hebben eventjes stilgelegen na de grote financiële investering in de muur.

Beetje bij beetje herbeginnen we. We hebben een stroomgroep die vooraleer we hem kunnen gebruiken, eerst in een berging moet geplaatst worden om hem te beschermen tegen stof en regen.
Ook de honden hebben dringend een onderdak nodig en de container moet verplaatst worden en op een stevig platform gezet worden.

Voor de kinderen denken we aan speeltuigen (zoals schommel, glijbaan enz.) en een zandbak voor de kleinsten te plaatsen. Deze werken zijn reeds begonnen en een beetje gevorderd.

Als we daar door zijn, zal na een tijdje de klas (voor de bijlessen) gezet worden waarover we eerder al gesproken hebben.

Zoals jullie lezen, er staat nog genoeg op het programma.

Toch eventjes vermelden, we zijn héél content met onze muur. We hoorden gisteren nog een verhaal, dat er iemand doodgestoken is hier in de brousse, niet heel ver van ons vandaan. Ja, niet panikeren hoor, het zijn de vodo toestanden die hier toch nog sterk gebruikt worden. Het is een groep mensen die mensen vergiftigen en doden om met hun bloed en lichaamsdelen hun rituelen te doen. Daarom dat er soms mensen spoorloos verdwijnen. Ja, als je dat hoort realiseer je je toch weer even dat je in Afrika leeft waar dit alles toch nog sterk aanwezig is onder sommige mensen. Ja, de brousse en de mystiek van Afrika. Niet voor niets dat we onze kinderen toch regelmatig verwittigen niets te eten of te drinken in het dorp.

Het heeft zijn redenen.

Ja, toch wel even het vermelden waard.

De werken voor de nieuwe kleuterschool door onze vrienden vzw TOGOKIDS zijn reeds goed begonnen. Dit door het bezoek van Nathalie en Tom 2 jaar geleden(zie vroegere blognieuws) , die hebben gezien dat de nood aan een kleuterschool dringend was. Gefeliciteerd heel de vzw TOGOKIDS !!!! Nathalie, Tom, we houden contact om jullie mee op de hoogte te houden van de werken.

Voila, tot hiertoe weer wat nieuws vanuit Joko Kope. In de vooruitzichten van de feestdagen wensen wij jullie alle goeds.

Via telefoon heb ik gehoord dat de kalender prachtig is. Dus mensen, laat het niet er eentje te kopen of er iemand plezier mee te doen rond de feestdagen.

Wij appreciëren dit enorm en het helpt ons dingen te verwezenlijken voor de kinderen.

Vele lieve groetjes vanwege heel de bende hier van klein tot groot in Joko Kope en wij wensen jullie alvast een zalig Kerstfeest en Gelukkig Nieuwjaar.

Tot gauw !



de postduif brengt weer een beetje nieuws…

een weeshuis bouwen... Posted on za, augustus 30, 2014 11:26:20

De electriciteitspanne blijft maar duren maar we zoeken naar een oplossing. Daardoor is het opladen van pc en gsm zeer beperkt, ook mijn mail doet nog raar…

Maar de blog wil ik blijven aanvullen om toch wat nieuws te kunnen brengen. Al goed dat de post nog goed zijn werk doet!

Eind juni hadden we te kampen met enkele zieken.Onze kleine Odesmou had „pallu” (malaria aanval), Abraham had veel gezwollen klieren en Assou had een diepe wonde de niet wilde genezen. We gingen dan maar naar het dispensarium in de village. Odesmou kreeg een spuitje en medicatie, Abraham een bloedanalyse en medicatie en Assou om de 2 dagen serieuze verzorging en ook medicatie.

De vakantie was dus al goed begonnen, wachtend op op de schoolresultaten.

Begin juli hebben we de rieten hut afgebroken omdat deze op instorten stond. Op de overblijvende fundering zal het klaslokaaltje gebouwd worden.We hebben van de gelegenheid gebruikt gemaakt de bloembakken op te vullen rond het terras, de kinderen hebben hard meegewerkt.

Samen hebben we de maïs geoogst, ook de 2 tuinmannen hebben hebben geholpen. Ze doen goed hun best om zoveel mogelijk groenten te kweken. Hetis zoveel lekkerder en gemakkelijker om te een wat den tuin schaft.

Op 17 juli was het dan zover… de schoolresultaten waren binnen! Er waren verrassingen bij:

Daniel 4de, Wisdom 2de, zij gaan 29 september naar het college.

Joseph 1ste, Dinah 6de, Assou 27ste, Abraham 13de. Ook Gloria mag overgaan, haar rapport hebben we nog niet gezien maar we weten al wel dat ze mag overgaan. Odesmou gaat naar 1ste kleuterklas.

Van 21 tot 31 juli hebben we het bezoek gehad van Tata Greet. Haar man Guido (een bakker) was eveneens aan het werk in Lomé bij een gekende bakkerij Bomaco. Deze periode was een super tijd!

De dag nadien nog meer bezoek in Joko Kope, Carlos, zijn vrouwtje en 3 jonge vrijwilligsters, werkzaam onde het project: de bouworde).

Luc en Christel met de 2 dochters en 2 togolese schoonzonen, zjjn ook een kijkje komen nemen.

Een hele leuke „belgisch” getinte dag!

Ook Greet heeft deelgenomen aan de dag dagelijkse dingen in het leven van Joko Kope, de grote hoeveelheid maïs moest van de kolven gehaald worden, met de nodig blaren op de vingers (hopelijk al genezen Greet?).


Guido, haar man, had ons uitgenodigd om pizza te eten bij Bomaco en een film te bekijken hoe de bakkerij werkt, dit hebben we enorm geapprecieerd.

De kinderen hebben Tata Greet een rondleiding gegeven van Wli centre en alles uitgelegd.

In het weekend hebben we de rijstvelden in Koire bezocht enwe hebben ook deelgenomen aan een feest in de koreaanse kerk.

Daniel is die maandag ziek geworden, stevige verkoudheid met koorts.Hij verdraagt geen medicatie, dus 5 dagen naar mekaar naar het dispensarium voor een inspuiting.

30 juli is Mr. Boma van Bomaco en Guido een bezoekje komen brengen aan Joko Kope.Zij hadden veel lekkers mee, croissants, brood, gebakjes… smullen maar!

Jammer genoeg is er een tijd van komen en gaan, Tata Greet moest vertrekken naar huis.Een vertrek dat toch wel emotioneel was voor iedereen! Een 10 dagen om niet te vergeten, bedankt Guido, Greet en Mr Boma.

Ondertussen wordt er hard gewerkt, het terreinproper houden, de groentetuin onderhouden, de planten en bloemen voorzien van het nodige water, en natuurlijk is er ook tijd voor vrije tijd. Er is animatie met de jongens van de scouts elke woensdag -en zaterdagnamiddag.

Op 11 augustus hebben Jaklien en Luc van „A Future for Togo” on een bezoekje gebracht in Lomé.Door al de drukte heen, zowel bij hun als bij ons hebben we een leuke babbel gehad.

We bedanken enorm het bestuur van de vzw Joko Togo voor de wakawaka lampen die zij hebben opgestuurd om ons een beetje uit de nood te helpen met de verlichting, lampen met een eigen zonnepaneeltje.

Ook een grotere wakawaka kan zelfs de gsm opladen…!

Voila, hopelijk kan ik snel terug wat blognieuws posten, anders blijven we beroep doen op de postduiven…

Groetjes van de hele bende en Joko Kope!!



Een beetje nieuws…met geschreven brief en per post

een weeshuis bouwen... Posted on di, augustus 12, 2014 18:25:22

Beste sympathisanten en vrienden,

Vermits onze zonnepanelen of beter de batterijen het laten afweten en vermits mijn e-mail meestal geblokkeerd is, blijft het moeilijk geregeld en tijdig blognieuws te versturen.
Er bestaan cybercafés ja…, uren wachten geblazen, klavieren die andere letters weergeven op het scherm, moeilijke verbinding, enfin, daar heb ik op het ogenblik de tijd niet meer voor. Om toch nieuws te kunnen geven, heb ik dan maar de oude manier gebruikt voor alle vernuftige media technologie er was, handgeschreven en per post.

Waar waren we trouwens gebleven met het blognieuws………………..

De werknemers die de muur metsen, hebben na een verplichte stop van een week, het werk hervat. Gebrek aan cement in het land. De uitvoer primeert, dus de inwoners moeten maar even wachten. Toch hebben deze metsers goed doorgewerkt. Op 2 mei was de muur helemaal af, met de poorten erin. Proper afgewerkt. We zitten nu een heel stuk veiliger.

Bedankt aan allen die ons hiervoor gesteund hebben in deze grote investering.!!

Na de examens met pasen – waarbij trouwens alle kinderen geslaagd waren – hebben we een uitstap naar Kpalimé gemaakt. Een bezoekje aan Dominique, Pauline en hun kids. Daar hebben we met z’n allen een zeer mooie en fijne dag gehad. We hebben de dag afgesloten met een lekkere maaltijd. We kregen “fufu” voorgeschoteld met een hele lekkere saus erbij.

Hier in Joko Kopé gaat het leven verder met elke dag wel enkele verrassingen.

Door de grote hoeveelheid mango’s en papaya’s op korte tijd waren we genoodzaakt confituur te maken. Een lekker festijn voor de kinderen en………………en als de tijd daar is zal ik opnieuw confituur mogen maken! Maar met heel veel plezier hoor!

Op 7 mei heb ik het droevige nieuws ontvangen dat mijn vader overleden was. Ik wist wel dat mijn vader stervende was. Niet gemakkelijk wanneer je niet onmiddellijk de kinderen kunt achterlaten om zelf naar België te vetrekken.

Die dag hebben we ook de verjaardag van Assou gevierd. Zoals steeds een feestje en cadeautjes openen. Ik heb de kinderen pas later ingelicht over mijn vertrek naar België. Ik vond het niet zo eenvoudig om de kinderen bij wijze van spreken achter te laten maar ze waren in goede handen van de mensen die hier werken.

9 mei zijn de Chef canton en enkele notabelen op bezoek geweest om hun innige deelneming te betuigen. Heel simpel maar welgemeend. Dit stelde ik enorm op prijs.

Gedurende de tien dagen dat ik in België was voor de begrafenis, heb ik een hechte band met mijn moeder, broers en schoonzussen mogen ondervinden. Iedereen was er voor mekaar. Dit heeft ons gesteund in ons verdriet en ik ben terug vertrokken met een gerust gevoel wat mijn moeder betreft. Ze is in goede handen.

Op 23 mei heb ik het werk in Wli hervat. Eerst drie dagen ziek in bed. Waarschijnlijk een reactie op alle emoties. Dus even recupereren.

Ondertussen zijn de kasten voor de bibliotheek aangekomen. (Voor één muur althans). Weg met de kartonnen dozen die hun dienst hebben gedaan. Eindelijk een beetje meer orde!

Assou had ook een diepe wonde aan het been die maar niet wilde genezen. Hop naar het dispensarium met als gevolg een 2-tal injecties en de nodige medicatie voor verdere verzorging.
Abraham heeft een inwendige infectie gehad. Voor hem dus ook de nodige testen en verzorging.
Op school is er een onderzoek gehouden naar de aanwezigheid van “le pallu” (malaria). Uit bloedonderzoek bleek dat slechts 4 leerlingen op de 50 malariavrij zijn. Dit heeft mij toch geraakt.
De oorzaken zijn niet ver te zoeken. Putten in de weg, gevuld met water is zeker een broeihaard voor de muggen die malaria veroorzaken. Ook de vele putten in het dorp her en der vol stilstaand water en de vuilnisbelten overal, zorgen ervoor dat het krioelt van de muggen. Er is toch veel werk aan de winkel om de mensen goed te informeren.

Op 10 juni zijn de examens begonnen voor het derde en vierde leerjaar. Volgens Joseph en Dinah zijn deze goed verlopen. Afwachten maar.
Woensdag 11 juni was het de beurt aan Assou en Abraham: “Oh maman, alles is goed gegaan!” ‘On verra’ denk ik dan maar.

Op zondag 15 juni waren de chefs aanwezig in de kerk ter nagedachtenis van mijn vader. Een mooi gebaar. Nadien zijn de chefs en het bestuur van de kerk naar Joko Kopé gekomen om nogmaals hun innige deelneming te betuigen.

We hebben samen een sandwich gegeten met een drankje erbij, wat hier de gewoonte is. Voor deze mensen is het noodzakelijk om dergelijke gebeurtenis af te ronden aangezien ik nu een inwoner van Wli ben. De chef heeft mijn mening en mijn wens wel gerespecteerd om dit in alle eenvoud te doen.

En nu ook nog extra blij nieuws!
Deze zondag is Odesmou Kosmos, een jongetje van drie en een half jaar oud gearriveerd.

De eerste dagen heeft hij wel gehuild maar nadien heeft hij zich kunnen aanpassen. Met zeven kinderen in huis nu en toch een kleine dreumes erbij zorgt ervoor dat mijn tijd goed gevuld is. Ons maman heeft haar handen vol.

Maandag 16 juni was er een feestje op school voor de kleuters. Dit was een gelegenheid om Odesmou ermee naartoe te nemen aangezien hij na de vakantie naar de kleuterschool zal gaan. De kleuters toonden wat ze geleerd hadden het voorbije jaar. Mijn hoed af voor de juf . Zij werkt heel goed met de kinderen. We hebben de juf en de kindjes dan ook beloond met een welverdiend cadeautje.

En dan de grote dag voor Daniël en Wisdom, onze grote jongens. Op 17 juni hadden zij eindexamen van het lagere onderwijs en tegelijkertijd het ingangsexamen voor het college. (CPD rouge) Heel spannend allemaal.

Daniël en Wisdom hadden gedurende de drie volgende voormiddagen telkens examen. We hebben hen uiteraard goed gesteund en goede raad gegeven zodanig dat ze met een goed gevoel naar school konden vertrekken. Ook voor hen was: “alles goed verlopen maman”
18 juli zullen we het weten. Dat is tevens de laatste schooldag. Dan mogen de kinderen “la houe” nog eens meebrengen. Onkruid tiert welig daar!
Ik ben zenuwachtiger dan de kinderen zelf denk ik! Ik ben dan ook echt benieuwd.

Donderdag 19 juni, toch ook weer blij nieuws. Een achtste kind is aangekomen in Joko Kopé, een meisje van acht jaar. Haar naam is Gloria. Zij heeft zich ook snel aangepast. Dinah zal blij zijn om niet meer het enige meisje te zijn in Joko Kope.

Zondag 21 juni zijn we samen met de arbeiders die de muur gezet hebben naar Kpalimé vertrokken om hen daar een maaltijd aan te bieden nl fufu met geitenvlees. (met een zelfgeslachte geit). De arbeiders zijn afkomstig van Kpalimé. De maaltijd was om hen te bedanken voor het mooie werk.

Voilà, nogmaals sorry voor het lange wachten.

Wij hopen dat er snel een oplossing komt wat de elektriciteit betreft. Op dit moment gebruiken we petroleumlampen en pillampen hetgeen niet ideaal is.
We hebben wel verschillende lampen op zonne-energie aangekocht om de gangen, de refter en de kamers ’s avonds wat te verlichten.Nog wat foto’s van het gewone leven in Joko kope: de was, onze eigen groenteteelt, de mais verwerken,…

Veel mais verwerken…
Naar de kapper…

Iedereen krijgt iets nieuws…Eigen kweek….

Op weg naar de kerk op zondag….

Ik vind het persoonlijk lastig dat ik mijn mail niet kan lezen noch versturen.

De projecten die er nog aankomen zijn het molenhuis en het klaslokaal. Dit laatste wordt voorzien op de betonnen ondergrond waar voordien de barak van de werkers heeft gestaan.

Ja hoor, we weten wat te doen en we vervelen ons zeker niet. We hebben onze handen vol zeker met de 2 nieuwe kinderen erbij. “La famille grandit”

Vele lieve groetjes van ons allen hier vanuit Joko Kopé!

Tot later

Sylvia & c° de Joko Kopé



Geen goed nieuws uit Togo !!!

een weeshuis bouwen... Posted on vr, april 25, 2014 14:14:12

Beste BLOGlezers,

Vzw Joko Togo heeft net het bericht gehad van Sylvia dat alle zonnepanelen al een tijdje zijn uitgevallen.
De elektricien is een kijkje komen nemen maar kon het probleem niet oplossen.

Dat betekend dus: geen licht, geen frigo, geen mail…

De Gsm kan ze in het dorp gaan opladen. Maar om te kunnen mailen moet ze helemaal naar de hoofdstad Lomé rijden.
En elke dag naar de markt om verse inkopen te doen.
Door alle wegenwerken daar is dat ook bepaald geen sinecure…

Om zes uur, wanneer het donker wordt, behelpen ze zich met petroleumlampen en pillichten. Allemaal niet ideaal daar midden in de brousse van Wli…

Vriendelijke groeten,
vzw Joko Togo



De eerste maanden van 2014 in Joko Kope

een weeshuis bouwen... Posted on di, april 08, 2014 19:22:25

Hallo iedereen weer een tijdje geleden,

In de vorige blog vertelden Anik & Sylvie hun avonturen en belevenissen hier in Joko Kope, zo hebben wij ook hun bezoek ervaren.

Twee toffe madammen die hun warm hart getoond hebben aan de kinderen en aan de mensen rondom ons. Leuke dingen samen gedaan en genoten van hun aanwezigheid. Het was voor ons allemaal een speciale kerst en nieuwjaar.

Bedankt tata Anik en tata Sylvie voor de steun, de goede raad en de lekkere hapjes !!!!!!!

Na een traantje weggepinkt te hebben, ging hier het leven weer verder.

Tijdens het beetje vakantie dat de kinderen nog restten, hadden we tijd om nog wat verder te schilderen en te knutselen. Ze hadden de smaak te pakken. We hebben een atelier bezocht waar ze inspiratie hebben kunnen opdoen. Zij zijn daar altijd welkom.

Af en toe een cadeautje van meter of peter, wat een plezier om het uit te pakken, het met z’n allen te bekijken en te gebruiken.

Op 7 maart heeft Abraham zijn 8e verjaardag gevierd met een feestje, zang en dans op het djembee ritme.

Op het speelterrein gebeuren dan weer de andere spelen. Het waterballonnen festijn mocht niet missen. Wat een jolijt! We stopten niet tot iedereen nat was… Direct de douche in nadien om het niet te koud te krijgen(het was reeds tegen de avond en de temperatuur daalt ).

Ook touwtje springen, weer iets nieuw en zeer geliefd, sport en kubben. Plezier verzekerd.

De studies mogen zeker niet verwaarloosd worden, regelmatig wordt er een herhalingsles ingelast om het geheugen op te frissen.

Op school hebben ze heel vroeg hun examen gehad. De resultaten laten echter op zich wachten tot later in april.

Af en toe word ik al eens op school geroepen om de kwajongensstreken van de kinderen te bespreken.,Ja, we kunnen niet ontkennen dat de westerse invloed (heel miniem) toch parten speelt op hun gedrag tegenover de andere kinderen. We geven ze daar zeker geen gelijk in en we proberen het op een zachte manier hun duidelijk te maken dat ze zich niet beter moeten voordoen tegenover de dorpskinderen .

Met de gezondheid van de kinderen gaat alles goed, Assou heeft zijn tandje heeft moeten laten opvullen bij de tandarts. Met veel angst en traantjes, maar al bij al heeft hij het goed gedaan en al zijn moed bijeengeraapt om dapper te zijn. Nochtans besteden we veel aandacht aan het voldoende poetsen van hun tanden om dit te voorkomen.

Na al de activiteiten van de dag, kunnen we soms met z’n allen nagenieten van een mooie zonsondergang vooraleer we de nacht ingaan. Zoals reeds gezegd, om 18u (elke dag) is het donker als de nacht. Ook de sterrenhemel is hier soms prachtig!

Wat de werken betreft;

Het bouwen van de muur gaat goed vooruit. Ze zijn aan de afwerking bezig en het mag gezegd zijn dat ze dit met hart en ziel doen. De ingang is reeds aangepast en de poorten zijn in de maak. Zo zitten we toch een stukje veiliger. Ook wat de slangen en reptielen betreft. Het is geen overbodige luxe want onlangs hebben we nog enkele slangetjes en een grote schorpioen gedood hier op de binnenkoer.

Door de muur te plaatsen hebben we nu wel enkele andere toeschouwers hier. De vogeltjes(en ook grote) houden ervan het schouwspel vanop afstand te volgen.

Er was dan weer een andere liefhebber die hier wilde komen logeren, maar hij voldeed niet aan de normen…smiley We hebben hem moeten doorsturen naar een ander oord.

Ja, de natuur zorgt voor verrassingen. Op een dag konden we niet meer passeren op het weggetje. Een hele grote bijennest op een blad van de palmboom. Het was gelukkig maar een ééndagsbezoek.

Het regenseizoentje heeft al voor wat serieuze wateroverlast gezorgd. Iedereen in de weer om het water weg te scheppen, tot groot jolijt van de kinderen natuurlijk. De metsers moesten een gat kappen onderaan de muur op twee plaatsen om het water te kunnen laten wegvloeien.

Ondertussen dan weer tijd om de geplante maniok uit de grond te trekken en de gari te prepareren. Enkele dames hebben zich hier over ontfermd. Het is hun beroep en hopen op een beetje werk. Voor ons mooi meegenomen, een beetje werk minder. Men trekt de wortels uit de grond , men maalt ze , men prest ze en achteraf wordt de gemalen manioc in een schaal op het vuur gedroogd. Voila , gari als resultaat. Ik vergelijk het een beetje met paneermeel bij ons om toe te voegen aan een saus of gerecht.

Begin februari hebben we panne gehad met de zonnepanelen. Het is te zeggen, 2 batterijen werden gloeiend heet en de ijskast viel steeds in alarm. Ook de opslag van energie was veel minder. Na enkele telefoontjes en controle van de electricien, hebben we de beslissing genomen deze 2 batterijen te ontkoppelen. Alzo, 2 batterijen minder, dus ook minder accumulatie en de ijskast valt nog steeds in alarm. Om energie te besparen voor de hoognodige verlichting (studie, maaltijd en nachtverlichting)doen we het nu met de petroleumlampen en de pillampen.

Ja, we vergeten het soms dat we in de brousse leven en het is op zulke momenten dat we dit weer even ervaren. Toch blijft het hier de aangename sfeer en de kinderen zijn in hun nopjes met de pillampen. Terug naar de basics, is soms niet slecht voor de moraal.
Ik blijf dit gevoel koesteren.

Voila, weer een beetje bij met het nieuws vanuit Wli. De foto’s vertellen veel op zichzelf. De sfeer met de kinderen is moeilijk te verwoorden op papier. Maar, het is en blijft de moeite waard !!!!!!!!!!!!!

Lieve groetjes van ons allen in Joko Kope !!!!!



Sylvie & Anik op bezoek in Joko Kope

een weeshuis bouwen... Posted on zo, januari 19, 2014 12:23:24

Zondag 15 december, het lang verwachte moment was gekomen, we konden eindelijk vertrekken naar Togo.

Sylvia haar geduld werd ook op de proef gesteld, we kwamen met veel vertraging midden in de nacht aan in Lomé. We maakten kennis met de hoofdstad in de nachtelijke sferen, de warmte en Afrikaanse geuren kwamen ons tegemoet.

Een hobbelig, smal, rood weggetje door de brousse van Wli bracht ons bij het weeshuis, waar we onmiddellijk in ons bedje kropen om een paar uurtjes te slapen. De kinderen moesten maandag nog gewoon naar school, ze hadden nog toetsen, dus om 5 uur uit de veren.. We hadden gevraagd aan Sylvia om ons ook te wekken. We wilden de ontmoeting met de kinderen niet langer uitstellen. We wilden de chocomelk, brood en banaan als ontbijt samen met de kinderen voor geen geld van de wereld missen.

Zeer beleefde en enthousiaste kinderen zeiden vriendelijk dag en zetten hun taken verder vooraleer ze naar school gingen. Daarna snel omkleden naar hun kaki-uniform en weg waren ze.

Tot onze grote spijt kregen we direct een slecht nieuwsje. Onze Elise had de dag voor onze aankomst het weeshuis verlaten. De financiële en sociale situatie in haar familie was er sterk op verbeterd, de familie eisten dat hun nichtje terug bij hen kwam wonen. Na veel overleg en door wettelijke verplichtingen hadden we weinig keuze. Gelukkig zag Elise het wel zitten om terug verenigd te zijn met haar familie en haar village. Wij hebben haar spijtig genoeg niet in levende lijve kunnen ontmoeten. Ook haar meter in België had een prachtig zelfgemaakt cadeau meegegeven, dit hebben we spijtig genoeg niet meer kunnen geven.

We hadden rustig de tijd om het weeshuis volledig te verkennen, het was fascinerend om het te zien, twee jaar geleden was het nog een bouwwerf, en nu was het zo goed als af, natuurlijk met nog enkele gebreken… Sylvia toont en vertelt alles in geuren en kleuren.
We werkten ook aan het huisreglement, verplicht door de plaatselijke officiële wetgeving, om het later te kunnen ophangen in de refter.

Omdat de kinderen nog examens hebben de hele week, houden we het rustig en proberen we de structuur in Joko Kope zo weinig mogelijk te verstoren. ‘s Avonds na school wordt er nog hard gestudeerd en gerepeteerd voor de toetsen van de volgende dag. Na de afwas en de tanden poetsen gaan ze rond half negen slapen.

Vrijdag 20 dec. krijgen ze ‚rapport’, het uur weten we niet juist, we gaan goed op tijd naar school want we wilden het zeker niet missen, na ander halfuur wachten beginnen ze de namen af te roepen en delen ze mee hoeveelste ze zijn van de klas: Abraham CP2 1ste, Assou CP2 12de, Dinah CE1 onvoldoende wegens gebrek aan basiskennis door haar verleden, Joseph CE2 2de, Wisdom CM2 7de, Daniel Cm2 14de.

Het echte rapport zou pas uitgedeeld worden na de vakantie, de leraren hadden geen tijd gehad om ze te schrijven.

Zaterdag 21 dec staat in teken van Dinah. Ze was woensdag jarig maar door de examens is het feestvieren verzet naar zaterdag. We hebben pannenkoeken gebakken (op onze manier) met banaan en suiker… de ene vond het te zoet, de ander vond het ok… natuurlijk horen er pakjes bij een feestje! Dinah, met haar gele kroon genoot van de aandacht en de pakjes, een brede glimlach op haar gezicht!

Zondag 22 dec, vroeg uit de veren, de mis begint om 6u30, in theorie, ja wij waren op tijd… na een goei half uur wachten is ze dan toch begonnen, ‚moeten we daarom zo vroeg opstaan?’
Het mooie gezang van het koor maakt veel goed.

In de namiddag worden we om 14 uur verwacht in Lomé, de Belgische organisatie „A Future for Togo” organiseert een kerstfeestje voor de kinderen van verschillende weeshuizen en organisaties. Onze kinderen hadden allemaal hun mooie dezelfde training aangetrokken, een echt team stond klaar. We hadden van de dag tevoren te horen gekregen dat ze iets moesten opvoeren. Dus we hebben nog een stukje lied in elkaar gestoken met een klein dansje, als dat maar goed komt…

Tijdens het feest werd gemaakt verbinding met skype met de mensen van hier in België. Het was een groot feest met veel artiesten en veel kinderen die theater, dans en zang brachten. Onze kinderen hebben het zeer goed gedaan ondanks de weinige repetitietijd. Onze Assou heeft de show gestolen door zijn danstalent.
Moe en voldaan terug die helse rit richting Wli, voor Sylvia zeker niet gemakkelijk zo in het pikdonker rijden. De grote baan zijn ze aan het heraanleggen, goed voor daarna, maar op dit moment een hel om te rijden, donker en veel putten en omleiding…

Vanaf dan hadden de kinderen verlof, we sliepen allemaal ietsje langer. We waren er niet kwaad voor 🙂
Met de feestdagen in het vooruitzicht laten we voor de kinderen ook nieuwe kleren maken. Met hun zelfgekozen stof gaan we naar de kleermaker om de maten op te nemen. Trots en fier kiezen ze elk hun eigen model. Enkele dagen later mogen we ze komen halen.

We gaan ook nog langs bij de plaatselijke kapper om hun haartjes te laten knippen.

Kerstdag kwam dichterbij en we wilden toch ook wel een beetje de kerstsfeer naar Joko Kope brengen. We knutselden slingers en versiering om in de boom te hangen.

Op kerstavond zouden we palmtakken hakken, deze in een pot zand steken en we konden beginnen versieren en daarna gezellig met de kinderen wat spelletjes gedaan.

Nadat de kinderen waren gaan slapen konden we effe de kerstman(vrouw) spelen en pakjes onder de boom leggen.

Weer vroeg uit de veren want Kerstmis moet beginnen met naar de mis te gaan, het viel mee, het begon pas om 9uur. Wij waren weer op tijd… na meer dan uur was ze nog altijd niet begonnen. Ons geduld was op, we gingen naar een andere kerk, de evangelische, waar het koor prachtig aan het zingen was. We werden er warm en met open armen ontvangen door de mensen daar, onze frustraties van de vorige kerk was al snel vergeten.Deze kerk zal ons nog mogen verwachten.

Er wacht ons een lekker middagmaal met een zelf geslachte haan. Ik heb het nog niet vermeld maar het eten van onze kokkin, Jeanne, is voortreffelijk. Ze kookt elke dag voor de hele bende, om vingers van af te likken. Behalve op donderdag. Dat gaf ons de kans om voor de kinderen een lekkere ‘belgische’ spagetti te maken. In plaats van gehakt gebruikte we zwan worstjes. Het werd gesmaakt.

Maar terug naar kerstdag. Het geduld van kinderen is op, het is tijd om de Kadootjes open te doen. Sommige meters en peters hadden iets meegegeven en wij hadden ook vanalles bij.
Tijdens onze vorige reis naar Togo hadden we bij de plaatselijke meubelmaker het spel „KUBB” laten maken en we vonden het nu de ideale moment om dat af te geven. Natuurlijk moest dat spel ingewijd worden. Fantastich, Kubb spelen in Togo met de kinderen. Er werd gespeeld tot het donker werd.

Omdat we zaterdag een uitstap plande met de kinderen werd de wasdag naar vrijdag verplaatst. Goed gevulde wasmanden worden naar buiten gebracht en het schrobben van hun kleren kan beginnen. Het is een hele karwei om al dat oranje zand uit de kleren te krijgen. Alles wordt netjes aan de wasdraad gehangen.

Dinah had nog nooit de zee gezien…

Zaterdag 28 dec. reden we daarom met al de kinderen in ‚Entouca’, de 4×4, richting Lomé, naar de zee.

Tot onze grote spijt is het niet de romantische en speelse strandwandeling geworden die we voor ogen hadden. Het strand wordt daar grotendeels meer gebruikt als openbaar toilet. Wie het programma „Beroepen zonder grenzen – Vissers in Togo” heeft gezien weet waarover we het hebben. Elke stap dat je deed was een risico om ergens in te trappen, en ja, natuurlijk met zes kinderen en wij moet het iemand zeker overkomen 🙂

Maar voor de kinderen is het wel eens goed dat ze ook een andere kant zien van Togo. We trakteren op een lekkere vis met foufou in een restaurantje met elk 60cl frisdrank, Youki of Fanta. De keuze was beperkt maar de vis was lekker, de geitensaus was nog niet klaar, we begrepen snel waarom… we hoorden de geit mekkeren in de keuken, haar laatste seconden waren geteld.

Na de kinderen thuis hebben afgezet zijn we nog naar de lokale markt geweest om onze dagelijkse inkopen te doen, groenten, vis en vlees. Sylvia is een graag geziene vrouw op de markt, ze heeft zo haar vaste mevrouwtjes waar ze haar inkopen bij doet. We worden overal vriendelijk bediend. Het vlees daar zo open en bloot zien liggen, blijft toch schokkerend. Op een vies doorbloed stuk karton liggen daar de uiteen gehakte stukken beest met kop en ingewanden er bij. De beenhouwer zit constant te wapperen met een stokje om de honderden vliegen weg te jagen. Maar eenmaal in de pot en klaargemaakt door Jeanne smaakt het wel.

Zondag 29 dec. laten we de mis voor wat het is, we gaan met nieuwjaar al gaan…

We knutselen samen met de kinderen de nieuwjaarsbrieven in elkaar die we dan gaan opsturen naar hun peters of meters. We hadden wat nieuwe glitters en papier bij, ze brachten hun eigen ideeën over op hun brief. Er werd creatief gewerkt en geknutseld.

In de namiddag hebben we nog een partijtje gekubbd tot het donker was.

Maandag 30 dec., de Chef de Canton belt Sylvia op met de vraag wanneer we nu eindelijk eens dag komen zeggen. Hij wil absoluut kennis maken met de twee leden van de vzw. We gaan eerst naar de kleermaker de nieuwe tenuekes halen. De kinderen passen het aan, het zit als gegoten, ze glunderen…

Aangekomen bij de chef, een lieve vriendelijke man, gaan we naar een plaatselijk café waar hij ons trakteert op een hapje en een drankje (weer 60cl frisdrank). Het doet ons deugd te weten dat deze chef zoveel appreciatie heeft voor Sylvia en onze vzw. Het is altijd geruststellend om zo’n man achter ons project te hebben staan.

Dinsdag 31 dec., de laatste dag van 2013. De kinderen worden pas na het ontbijt als verrassing ingelicht dat we gaan zwemmen in Hotel Melissa. Ze stonden snel klaar met hun sportpakje en hun rood zwemzakje.

Grappig, eerst allemaal hun oranje zwembadbandjes opblazen vooraleer ze in het zwembad springen, zelfs de groten. Daniel en Wisdom hebben deze rap uit gedaan en konden al goed hun plan trekken en zelfs zwemmen zonder de bandjes.

Er werd veel plezier gemaakt, met ballen gespeeld en met watergeweertjes gespoten.

Na een deugddoende siësta hebben we lekker gegeten. Het is er al snel donker, er was gezorgd voor nog een verrassing… in de tuin was een grote hoop gemaakt van palmtakken, hout en alles wat goed brandt. Met ons klein stoeltje naar buiten om een groot kampvuur te maken, waar we zijn gaan bij zitten. De kinderen hadden hun djembe bovengehaald, er werd getrommeld, gezongen en gedanst. Zalig, onder een mooie, open sterrenhemel naast een warm en flakkerend vuur, de echte Afrikaanse spirit… een oudjaar om nooit te vergeten!

Woensdag 1 jan., we beginnen het jaar zoals het moet. We gaan naar de mis. De Evangelische kerk mocht weer rekenen op onze aanwezigheid, die begint zeker op tijd, iedereen wenst iedereen „une bonne année”.
Veel vreugde en warmte om het jaar samen in te zetten!

We hadden nog een pakket met cadeautjes van Dominique en zijn vrouw meegekregen, we hadden dat bewaard om met Nieuwjaar te geven. Ze hadden er een spelletje rond bedacht, met raadseltjes moesten ze raden wat erin zat. Weer veel lachende en tevreden gezichtjes rondom ons.

We hadden ook puddingpoeder mee, die hebben we dan ook klaar gemaakt om ’s avonds te eten. De potjes werden letterlijk uitgelikt. Dat was weer eens wat anders.

Donderdag 2 jan., veel te snel, maar alles staat in teken van ons vertrek, we laden onze koffers in, we kuisen onze kamer, we nemen afscheid van iedereen… we geven de kinderen een dikke knuffel en we weten nu waarvoor en voor wie we zoveel doen in het thuisfront. Het geeft ons veel moed om door te zetten met onze vzw.

We rijden weg met „Entouca” de zwaaiende kindjes is het laatste wat we zien vooraleer we richting Lomé terug rijden.

Het is stillekes in de 4×4… er wordt een traantje weggepinkt.
We missen onze kinderen nu al.

Sylvia trakteert ons nog op een lekkere pizza vooraleer we opstijgen richting thuis.

Een koffer vol herinneringen, een laptop vol mooie foto’s, … we zullen de herinneringen lang levend kunnen houden!



“We zitten niet stil…”

een weeshuis bouwen... Posted on zo, december 01, 2013 12:42:07

Beste vrienden,

De tijd vliegt… dagen zijn soms te kort, de internetverbinding wil ook niet altijd werken zoals het moet.

We hebben natuurlijk niet stil gezeten hier in Wli, een kort verslag van de voorbije maanden lees je hieronder.

Begin juli hebben we een zevende kind in Joko Kope, Dinah, een meisje. Ze heeft zich snel aangepast, nog wat verlegen en stilletjes, maar als ze je niet ziet,… wat kan ze dansen!

Ook verjaardagen werden er de afgelopen maanden gretig gevierd. Elise, Joseph, ons maman en vzw Joko Togo zijn allemaal in de bloemetjes gezet.

Wat een verrassing!

Roel en Stefanie, en nog eenjongeman van vzw Dédé zijn op bezoek geweest. Zij steunen het strandproject. Dit was echt een leuk verjaardagscadeau naast het leuke cadeau die ze dan nog meegebracht hebben ook.

De vreugde van de kinderen bleef niet uit tijdens de vakanties, want geregeld was er wel post met cadeautjes van de peters en meters. Ze werden met glunderde oogjes geopend en geapprecieerd.

Naast de dagelijkse karweitjes hebben we geprofiteerd onze maïs te oogsten en te bewerken zodat hij klaar is om naar het dorp te brengen. Daar wordt hij tot bloem gemalen, klaar om de pâte te kunnen bereiden.

Ook de kuis, de was en de plas, onderhoud van het terrein, de auto wassen …horen erbij.Wat heeft de 4×4 ons al een dienst bewezen. Leve “Entouca” !!!

De kinderen hebben 2 weken op kamp geweest in Assome samen met de weeskinderen van Maison Bethanie (vroeger Soeur Victoire). Twee weken bijbabbelen, amuseren, spelen, dansen, zingen, volledige vrijheid…

Met spijt in het hart hebben zij het kamp verlaten. Het duurde toch wel effe alvorens de kinderen het ritme in hun dagelijkse leven terug konden oppikken.

Maar er was al direct iets anders in petto. Benedicte, het dochtertje van Dominique en Pauline in Kpalimé logeerde hier een weekje. Ook Jacob, de grotere broer verbleef hier een weekend. Iedereen heeft er van genoten.

Dan was het terug weer tijd om de school te hervattten.

De eerste schooldag, 16 oktober, viel jammer genoeg in de periode dat ik in Belgïe vertoefde. Mijn vertrekdatum was reeds uitgesteld om de eerste schooldag hier te kunnen zijn alvorens te vertrekken. Wegens een staking is de school een week later begonnen. Zij hebben tot hiertoe nog niet al te veel les gehad. Er was nogmaals een staking van 2 weken in oktober. En, gisteren en vandaag, was er weer geen les wegens staking. De leraren reclameren omdat de overheid hun premie niet wil uitbetalen.

De gezondheid van drie kinderen is ook een periode wat minder geweest.Joseph, Abraham en Daniel zijn geveld geweest door palludisme (malaria).Voor Daniel was de behandeling vrij serieus. De eerste maal was er een kuur van inspuitingen gedurende 4 dagen. De tweede maal één enkele inspuiting met de nodige medicatie.Joseph en Abraham kwamen ervan af met enkel de gebruikelijke medicatie.Ook ons maman heeft te kampen gehad met de symptomen. Plots hoge koorts, griepsymptomen. Ik heb me direct behandeld met nodige medicatie en het ging langzamerhand toch beter.
Niettegenstaande dat iedereen hier onder een muggennet slaapt, weten de muggen ons toch nog te vinden.La vie de la brousse!
De 2 kleinsten, Assou en Abraham hebben de tandarts bezocht, een gaatje in hun melktandje.

De stand van zaken van de werken aan het weeshuis:

De meubeltjes voor de kinderkamers zijn gemaakt, bureautjes, kastjes, stoelen.

De reeks voor de derde kamer zijn in aantocht.De deuren en raamkozijnen zijn behandeld met de nodige beschermende lagen vernis.De buitenmuren hebben allemaal hun eerste laag bescherming gehad tegen de hevige regen.

De polytanks zijn ondertussen op het dak geplaatst en aangesloten, dus nu regelmatige druk in de leiding. Het leidingwater wordt sporadisch gebruikt, we maken het meest gebruik van het opvangwater in de citerns.

Dankzij een gulle schenker hebben we ons kippenhok volledig kunnen afwerken en het is ondertussen in de verf gezet. De kippen hebben hun intrek genomen in hun nieuwe woonst.De geiten gaan we één dezer dagen aankopen.

De tuin is in aanleg. De eerste zaden zijn reeds gezaaid op de bedden en we hebben al resultaat.En nu maar alle zaden die we in Belgïe vinden uitproberen natuurlijk.

Vanaf deze week zijn de eerste stenen gemaakt voor de omheining van het hele terrein, een absolute noodzaak voor de veiligheid van ons allen. We hebben al te veel te kampen gehad met ongewenst bezoek.

Het vraagt veel budget en veel handenarbeid want alles gebeurt manueel, maar het is een noodzaak!

Goedele (penningmeester van de vzw Joko Togo), juist een weekje terug in België, is hier een 3,5 week verbleven.

Ze heeft een beetje van het land genoten en is gereisd tot in het noorden.De rest van de tijd heeft zij het dagelijkse leven in het weeshuis ervaren. We hebben samen inkopen gedaan op de markt om de mondjes van de kids te kunnen vullen.

De regen is echter niet uitgebleven. Regelmatig een hevige regenbui hier ter plaatse.

Onlangs hebben we weer visite gehad van een slang die we onmiddellijk K.O. geslagen hebben. Sorry voor de gevoelige harten voor dieren, maar we zijn genoodzaakt dit te doen uit veiligheidsredenen.

Verder spoken er nog vele bijprojectjes in het hoofd om het weeshuis zelfbedrupend te maken, maar verder uitvoering en concrete plannen volgen later.

Bedankt aan allen die ons daarin willen steunen!

Ik ben in blijde verwachting voor de kalender die ons Anik en Sylvie zullen meebrengen als ze op bezoek komen, 15 december komen ze aan. Ik heb niets kunnen openen van foto’s via mail, dus het zal een grote verrassing zijn voor ons allen hier.

Bedankt aan iedereen die ons op deze manier een steun in de rug geven.

Lieve groetjes,

van de familie Joko Kope



“ENTOUCA” … Vakantie…

een weeshuis bouwen... Posted on zo, juli 28, 2013 11:36:36

Beste vrienden, lezers en sympathisanten,

Eerst en vooral onze excuses nogmaals door het gebrek internetverbinding en door het blokkeren van mijn programma om foto’s door te sturen. Wegens onverklaarbare redenen is opeens het doorsturen van bijlagen en foto’s geblokkeerd sinds enkele weken. Het zal opgelost worden door een technicus.

Gelukkig is er het cybercafé waar we terecht kunnen.

Na het bezoek van Dirk en Marleen, de voorzitter en zijn vrouwtje, was er het bezoek van Heidi, Christel, de papa Mark en de zoon Max. Zij hebben onze kids verwent met leuke cadeautjes en nuttige zaken voor het weeshuis. Bedankt hiervoor van ons allen.

Tijdens hun bezoek was er de verjaardag van Wisdom te vieren. Een beetje belemmerd door de voorbereidingen voor hun examen, hebben we toch ’s avonds een klein feestje gehad. Hij had de eer de muts van kabouter Plop te mogen dragen en mooie cadeautjes in ontvangst te nemen. De papa Mark had het idee lekkere rijstpap te maken met bruine suiker. Feest voor ons allemaal.

Jammer genoeg werd de vreugde van de groep belemmerd door het feit dat de 4×4 (waarvoor de stappers van de dodentocht gesponsord zijn door vele mensen) niet beschikbaar was op dit moment. Ik begrijp ten volle het ongenoegen door het feit dat zij voor een deel bijgedragen hebben tot de aankoop van de wagen.
We hebben zelf nog tot 9 juli moeten wachten.
Ook door het studeren en voorbereiden voor hun examen hebben de kinderen weinig tijd gehad om mee deel te nemen aan de groepsactiviteiten samen met de bezoekers.

Maar het heeft geloond: de schoolresultaten zijn vroeger binnen omdat de klasjes nodig waren voor de verkiezingen.

Abraham: 1ste van de klas
Assou: 15de van de klas (komt van32ste)
Joseph: 1ste van de klas (Elise geklopt zoals voorgenomen:-))
Elise: 2de van de klas
Daniël: 4de van de klas
Wisdom: 2de van de klas

Ik kreeg een krop in mijn keel bij het lezen van deze resultaten, ikzelf, de meters en peters mogen fier zijn!
Voor het examen van hun eerste jaar catechismus zijn de 4 kinderen, Daniel, Wisdom, Elise en Joseph geslaagd.

Enkel activiteiten van de kinderen:

De kids hebben escargots verzameld. Telkens ze van school kwamen hadden ze af en toe een escargot bij. Ze hebben op een zaterdag beslist hun escargots te bereiden. We hebben deze samen met het middagmaal opgegeten.

Hun karweitjes gaan steeds verder, het proper houden van het terrein, de wekelijkse schoonmaak van hun kamers, een beetje timmerwerk, ja ze zijn initiatief nemend….

We hebben 3 dagen de aardnoten geoogst. Een hele karwei, alle planten uittrekken en dan de noten van de plant trekken. Het zijn de wortels van de plant, iets dat vele blanken niet weten. Het was mij ook totaal onbekend in het begin.

We hebben ook wel enkele moeilijke perioden achter de rug. Interne problemen met het personeel.

Doch, we laten ons niet ontmoedigen en we hebben heel veel taken op ons genomen. De kinderen, echt, het zijn schatjes. Onvoorstelbaar hoe deze je helpen in moeilijke omstandigheden. Zij bereiden zelf mee hun maaltijd als het moet op de dagen dat de keukenhulp vrij is. Vooral Daniel, hij neemt heel veel verantwoordelijkheid om de anderen mee op het rechte pad te houden. En, de anderen volgen hem correct. Echte broers en zus in onze familie.

Ik zou ze voor geen geld meer kunnen missen. We moeten soms heel streng zijn met hen, maar er wordt steeds een zinnige verklaring voor gegeven. En dat begrijpen ze achteraf dan wel. Een goede communicatie met de kids is heel belangrijk. En vice versa.

Op 9 juli, zoals ik reeds zei, hebben we dan uiteindelijk toch de auto kunnen gaan halen. Wat een vreugde voor de kids. Zo gelukkig ze zijn.

We hadden dan ook een eerste uitstap naar Lomé gepland vorige zondag. Een bezoek aan de zee, een lekkere maaltijd met een frisdrank in het restaurant, een flinke wandeling…

Zalig !!!!!

Abraham had nog nooit in Lomé geweest, hij had nog nooit zijn ‘village’ verlaten alvorens naar ons te komen. Dus veel uitgelegd en getoond aan de kinderen.

Wat de bouw betreft, we blijven steeds in de werf hangen.

-Op het dak hebben ze nieuwe ‘chap’ moeten leggen, om verdere lekken te voorkomen. Ze zijn er nog steeds aan bezig. Het mooie schilderwerk kunnen we herdoen daar er beton is uitgekapt e.d..

-Rond de deurstijlen en de ramen is er opnieuw gevoegd om het binnenstromen van water tegen te gaan.

-Het water is nu aangesloten , dus er vloeit water uit de kraan als de companie van de waterservice het water niet afsluit zoals hier veel gebeut.

-We gaan polytanks op het dak zetten om het water omhoog te pompen zodoende we meer druk in de leiding hebben. Daarvoor zijn ze volop een constructie met beton ijzers aan het maken op het dak.

-De weggetjes naar de terrassen zijn we stilaan aan het opvullen met keien. De kinderen helpen steeds een handje.

-Ook aan de parkeerplaats voor ENTOUCA (de naam die we uiteindelijk terecht gekozen hebben voor de auto omdat hij ons in alle (weers)omstandigheden zal vervoeren) hebben de kinderen meegeholpen. Zij hebben gebroken stenen en steengruis aangebracht met de kruiwagen en emmers. Een hele karwei…

Voila, tot zover weer een beetje nieuws van het thuisfront.
We gaan volop genieten van onze welverdiende vakantie!

Ik wil via deze weg, ook nog eens bepaalde mensen bedanken die in deze periode beslist hebben ons project extra onvoorwaardelijk te steunen. Jullie kunnen er op rekenen, elke euro zal nuttig besteed worden aan de verdere afwerking van het weeshuis én de opvoeding en onderhoud van de kinderen.

Nog een nieuwsje heet van de naald: heel binnenkort verwachten we een zevende kind, een meisje van rond de 8 jaar.

Meer nieuws hierover in de volgende blog.

Nogmaals dank aan allen en voor alles,

Lieve groetjes

De JOKO KOPE familie !



« VorigeVolgende »